Dm-crypt/Specialties (Polski)

From ArchWiki
Jump to: navigation, search

Zabezpieczanie niezaszyfrowanej partycji rozruchowej

Partycja /boot i Master Boot Record to dwa obszary dysku, które nie są zaszyfrowane, nawet w encrypted root. Zwykle nie można ich zaszyfrować, ponieważ boot loader i BIOS (odpowiednio) nie mogą odblokować kontenera dm-crypt, aby kontynuować proces uruchamiania. Wyjątkiem jest GRUB, który uzyskał funkcję odblokowania LUKSa zaszyfrowanego /boot - patrz dm-crypt/Encrypting an entire system#Encrypted boot partition (GRUB).

W tej sekcji opisano kroki, które można podjąć w celu zwiększenia bezpieczeństwa procesu rozruchu.

Warning: Należy pamiętać, że zabezpieczenie partycji /boot i MBR może złagodzić liczne ataki podczas rozruchu, ale systemy skonfigurowane w ten sposób mogą nadal być podatne na sabotaż BIOS/UEFI/firmware, sprzętowe keyloggery, zimne ataki rozruchowe i wiele innych zagrożeń, które są poza zakresem tego artykułu. Omówienie problemów związanych z zaufaniem systemu oraz ich związek z szyfrowaniem na pełnym dysku można znaleźć na stronie [1].

Uruchamianie z urządzenia wymiennego

Warning: Systemd wersja 230 generatora cryptsetup emituje RequiresMountsFor dla pliku kluczy crypto. Dlatego też, gdy system plików przechowujący ten plik zostanie odłączony, zatrzymuje również usługę cryptsetup. Takie zachowanie jest niepoprawne, ponieważ system plików i kryptokey są wymagane tylko raz, gdy kontener kryptograficzny jest początkowo skonfigurowany. Zobacz systemd issue 3816.

Używanie nośnika wymienego do uruchamiania systemu jest dość prostą procedurą i oferuje znaczną poprawę bezpieczeństwa przed niektórymi rodzajami ataków. Dwie wrażliwe części systemu wykorzystujące zaszyfrowany system plików root to

Te muszą być przechowywane niezaszyfrowane w celu uruchomienia systemu. Aby zabezpieczyć je przed manipulacją, zaleca się przechowywanie ich na wymiennym nośniku, takim jak dysk USB, i uruchamianie z tego dysku zamiast dysku twardego. Tak długo, jak utrzymujesz dysk ze sobą przez cały czas, możesz mieć pewność, że te komponenty nie zostały zmodyfikowane, dzięki czemu uwierzytelnianie będzie o wiele bezpieczniejsze podczas odblokowywania systemu.

Zakłada się, że masz już skonfigurowany system z dedykowaną partycją zamontowaną w /boot. Jeśli nie, wykonaj kroki opisane w dm-crypt/System configuration#Boot loader, zastępując dysk twardy dyskiem wymiennym.

Note: Musisz upewnić się, że twój system obsługuje uruchamianie z wybranego nośnika, czy to dysku USB, zewnętrznego dysku twardego, karty SD, czy cokolwiek innego.

Przygotuj dysk wymienny (/dev/sdx).

# gdisk /dev/sdx #format if necessary. Alternatively, cgdisk, fdisk, cfdisk, gparted...
# mkfs.ext2 /dev/sdx1
# mount /dev/sdx1 /mnt

Copy your existing /boot contents to the new one.


Skopiuj istniejącą zawartość /boot na nową.

# cp -ai /boot/* /mnt/

Zainstaluj nową partycję. Nie zapomnij zaktualizować pliku [[fstab].

# umount /boot
# umount /mnt
# mount /dev/sdx1 /boot
# genfstab -p -U / > /etc/fstab

Zaktualizuj GRUB. grub-mkconfig powinien automatycznie wykryć nowy identyfikator UUID partycji, ale niestandardowe wpisy menu mogą wymagać ręcznej aktualizacji.

# grub-mkconfig -o /boot/grub/grub.cfg
# grub-install /dev/sdx #install to the removable device, not the hard disk.

Uruchom ponownie i przetestuj nową konfigurację. Pamiętaj, aby odpowiednio ustawić kolejność uruchamiania urządzenia w systemie BIOS lub UEFI. Jeśli uruchomienie systemu nie powiedzie się, nadal można uruchomić komputer z dysku twardego, aby rozwiązać problem.

chkboot

Warning: chkboot makes a /boot partition tamper-evident, not tamper-proof. By the time the chkboot script is run, you have already typed your password into a potentially compromised boot loader, kernel, or initrd. If your system fails the chkboot integrity test, no assumptions can be made about the security of your data.

Odnosząc się do artykułu z magazynu ct (wydanie 3/12, strona 146, 01.16.2012, [2]) poniższy skrypt sprawdza pliki w katalogu / boot pod kątem zmian sumy kontrolnej SHA-1, i-węzła i zajętych bloków na dysku twardym. Sprawdza także główny rekord rozruchowy. Skrypt nie może zapobiec pewnym typom ataków, ale wiele z nich jest trudniejszych. Konfiguracja samego skryptu nie jest przechowywana w niezaszyfrowanej partycji /boot. Z zablokowanym / wyłączonym zaszyfrowanym systemem, utrudnia to niektórym napastnikom, ponieważ nie jest oczywiste, że automatyczne porównywanie sumy kontrolnej partycji jest wykonywane po starcie systemu. Jednak osoba atakująca, która przewiduje takie środki ostrożności, może manipulować oprogramowaniem układowym, aby uruchomić własny kod nad jądrem i przechwycić dostęp do systemu plików, np. do rozruchu i przedstawienia niezakodowanych plików. Ogólnie rzecz biorąc, żadne środki bezpieczeństwa poniżej poziomu oprogramowania układowego nie są w stanie zagwarantować zaufania i fałszowania dowodów.

Dostępny jest skrypt z instrukcją instalacji(autor: Juergen Schmidt, ju at heisec.de; Licencja: GPLv2). Istnieje również pakiet chkbootAUR do zainstalowania.

Po instalacji dodaj plik usługi (pakiet zawiera jeden oparty na następujących elementach) i włącz go:

[Unit]
Description=Check that boot is what we want
Requires=basic.target
After=basic.target

[Service]
Type=oneshot
ExecStart=/usr/local/bin/chkboot.sh

[Install]
WantedBy=multi-user.target

Istnieje małe zastrzeżenie dla systemd. W chwili pisania tego tekstu oryginalny skrypt chkboot.sh zawiera puste miejsce na początku #! #!/bin/bash które musi zostać usunięte, aby usługa mogła pomyślnie się uruchomić.

Ponieważ /usr/local/bin/chkboot_user.sh musi zostać wykonany zaraz po zalogowaniu, musisz dodać go do autostartu (np. w KDE -> System Settings -> Startup and Shutdown -> Autostart; GNOME 3: gnome-session-properties).

W Arch Linuksie zmiany w /boot są dość częste, na przykład po aktualizacji kerneli. Dlatego pomocne może być korzystanie ze skryptów przy każdej pełnej aktualizacji systemu. Jednym ze sposobów, aby to zrobić:

#!/bin/bash
#
# Note: Insert your <user>  and execute it with sudo for pacman & chkboot to work automagically
#
echo "Pacman update [1] Quickcheck before updating" & 
sudo -u <user> /usr/local/bin/chkboot_user.sh		# insert your logged on <user> 
/usr/local/bin/chkboot.sh
sync							# sync disks with any results 
sudo -u <user> /usr/local/bin/chkboot_user.sh		# insert your logged on <user> 
echo "Pacman update [2] Syncing repos for pacman" 
pacman -Syu
/usr/local/bin/chkboot.sh
sync	
sudo -u <user> /usr/local/bin/chkboot_user.sh		# insert your logged on <user>
echo "Pacman update [3] All done, let us roll on ..."

mkinitcpio-chkcryptoboot

Warning: Ten hak nie szyfruje kodu rdzenia (MBR) GRUB-a ani kodu pośredniczącego EFI, ani nie chroni przed sytuacjami, gdy atakujący jest w stanie zmodyfikować zachowanie bootloadera, aby złamać jądro i / lub initramfs w czasie wykonywania.

mkinitcpio-chkcryptobootAUR jest haczykiem mkinitcpio, który przeprowadza kontrole integralności podczas wczesnej przestrzeni użytkownika i radzi, aby użytkownik nie wprowadzał swojego hasła do partycji głównej, jeśli system wydaje się być zagrożony. Bezpieczeństwo uzyskuje się za pomocą zaszyfrowanej partycji rozruchowej, która jest odblokowywana za pomocą modułu cryptodisk.mod GRUB-a oraz partycji root systemu plików, która jest szyfrowana hasłem innym niż poprzednie. W ten sposób initramfs i jądro są zabezpieczone przed ingerencją w trybie offline, a partycja root może pozostać bezpieczna, nawet jeśli hasło /boot partycji zostało wprowadzone na zaatakowanej maszynie (pod warunkiem, że hak chkcryptoboot wykryje kompromis i samo nie zostanie naruszone podczas uruchamiania w czasie wykonywania))

Ten haczyk wymaga odblokowania wersji grub > = 2.00 i dedykowanej partycji zaszyfrowanej / /boot LUKS z własnym hasłem, aby być bezpiecznym.

Instalacja

Zainstaluj mkinitcpio-chkcryptobootAUR i edytuj /etc/default/chkcryptoboot.conf. Jeśli chcesz wykryć, czy partycja rozruchowa została pominięta, zmodyfikuj zmienne CMDLINE_NAME i CMDLINE_VALUE , wartościami znanymi tylko Tobie. Możesz skorzystać z porady dotyczącej używania dwóch skrótów, jak sugeruje się tuż po instalacji. Należy również wprowadzić odpowiednie zmiany w linii poleceń jądra w /etc/default/grub. Zmodyfikuj linię HOOKS= w pliku /etc/mkinitcpio.conf i hak chkcryptoboot przed encrypt. Po zakończeniu zregeneruj initramfs.

Technical Overview

mkinitcpio-chkcryptobootAUR składa się z haka instalacyjnego i haka uruchomieniowego dla mkinitcpio. Hook instalacyjny uruchamia się za każdym razem, gdy initramfs jest przebudowywany i miesza skrót GRUB EFI $esp/EFI/grub_uefi/grubx64.efi) (w przypadku systemów UEFI) lub pierwsze 446 bajtów dysku, na którym zainstalowany jest GRUB (w przypadku systemów BIOS) i przechowuje wartości mieszania wewnątrz initramfs zlokalizowanych wewnątrz partycji zaszyfrowanej / /boot. Po uruchomieniu systemu GRUB pyta o hasło /boot, a następnie wywołuje tę samą operację skrótu i porównuje wynikowe hashy, zanim poprosi o hasło do partycji głównej. Jeśli nie pasują, hak wyświetli następujący błąd:

CHKCRYPTOBOOT ALERT!
CHANGES HAVE BEEN DETECTED IN YOUR BOOT LOADER EFISTUB!
YOU ARE STRONGLY ADVISED NOT TO ENTER YOUR ROOT CONTAINER PASSWORD!
Please type uppercase yes to continue:

Oprócz skrótu programu ładującego, hak sprawdza również parametry działającego jądra względem tych skonfigurowanych w pliku /etc/default/chkcryptoboot.conf. Jest to sprawdzane zarówno w czasie wykonywania, jak i po zakończeniu procesu rozruchu. Pozwala to haczykowi wykryć, czy konfiguracja GRUB-a nie została ominięta w czasie wykonywania, a następnie wykryć, czy cała partycja {ic|/boot}} nie została ominięta.

W systemach BIOS hak tworzy hash pierwszego bootloadera GRUB-a (instalowanego do pierwszych 446 bajtów urządzenia rozruchowego) w celu porównania w późniejszych procesach rozruchowych. Główny drugi etap GRUB-a bootloadera core.img nie jest sprawdzany.

Inne metody

Alternatywnie do powyższych skryptów można skonfigurować za pomocą AIDE, którą można dostosować za pomocą bardzo elastycznego pliku konfiguracyjnego.

Chociaż jedna z tych metod powinna służyć większości użytkowników, nie rozwiązuje ona wszystkich problemów związanych z bezpieczeństwem związanym z niezaszyfrowaną partycją /boot. Jedno podejście, które stara się zapewnić w pełni uwierzytelniony łańcuch rozruchowy, zostało opublikowane w POTTS jako praca naukowa w celu wdrożenia struktury uwierzytelniania STARK.

Potwierdzenie koncepcji POTTS wykorzystuje Arch Linux jako podstawową dystrybucję i implementuje łańcuch rozruchowy systemu

  • POTTS - menu startowe dla monitu o jednorazowe potwierdzenie uwierzytelnienia
  • TrustedGrub - a implementacja GRUB Legacy, która uwierzytelnia jądro i initramfs względem rejestrów układów TPM
  • TRESOR - łatka jądra, która implementuje AES, ale utrzymuje klucz główny nie w pamięci RAM, ale w rejestrach procesora podczas pracy.

As part of the thesis installation instructions based on Arch Linux (ISO as of 2013-01) have been published. If you want to try it, be aware these tools are not in standard repositories and the solution will be time consuming to maintain.

W ramach pracy zostały opublikowane instrukcje instalacji oparte na Arch Linux (ISO od 2013-01). Jeśli chcesz go wypróbować, pamiętaj, że te narzędzia nie znajdują się w standardowych repozytoriach, a rozwiązanie będzie wymagało czasu.

Używanie zaszyfrowanych plików kluczy GPG, LUKS lub OpenSSL

następujące posty na forum podają instrukcje użycia uwierzytelniania dwuetapowego, gpg lub openssl zaszyfrowanych kluczy, zamiast pliku klucza tekstowego opisanego wcześniej w tym artykule wiki System Encryption using LUKS with GPG encrypted keys:

Zauważ, że:

  • Możesz wykonać powyższe instrukcje tylko z dwiema partycjami podstawowymi, jedną partycją rozruchową (wymaganą z powodu szyfrowania) i jedną podstawową partycją LVM. Na partycji LVM możesz mieć tyle partycji, ile potrzebujesz, ale co najważniejsze powinna zawierać przynajmniej partycje woluminu root, swap i home logical wolumin. Dodatkową zaletą jest posiadanie tylko jednego pliku klucza dla wszystkich partycji oraz możliwość hibernacji komputera (zawieszenie na dysk), w którym partycja wymiany jest szyfrowana. Jeśli zdecydujesz się na to, twoje haki w /etc/mkinitcpio.conf powinny wyglądać tak:
    HOOKS=( ... usb usbinput (etwo or ssldec) encrypt (if using openssl) lvm2 resume ... )
    i powinieneś dodać
resume=/dev/<VolumeGroupName>/<LVNameOfSwap>
do parametrów jądra.
  • Jeśli musisz tymczasowo przechowywać zaszyfrowany plik klucza gdzieś, nie przechowuj ich na niezaszyfrowanym dysku. Nawet lepiej pamiętaj o zapisaniu ich w pamięci RAM, takich jak /dev/shm
  • Jeśli chcesz użyć pliku klucza szyfrowanego GPG, musisz użyć statycznie skompilowanej wersji GnuPG 1.4 lub możesz edytować haki i użyć tego pakietu AUR gnupg1AUR
  • Możliwe, że aktualizacja OpenSSL może przerwać niestandardowe ssldec wymienione w drugim poście na forum.

Zdalne odblokowanie partycji root (lub innej)

Jeśli chcesz móc zdalnie ponownie uruchomić system w pełni zaszyfrowany LUKS lub uruchomić go za pomocą usługi Wake-on-LAN będziesz potrzebował sposobu na wprowadzenie hasła dla partycji / woluminu root podczas uruchamiania. Można to osiągnąć, uruchamiając hak mkinitcpio, który konfiguruje interfejs sieciowy. Niektóre pakiety wymienione poniżej udostępniają różne konfiguracje mkinitcpio w celu ułatwienia konfiguracji.

Note:
  • Pamiętaj, aby używać nazw urządzeń jądra dla interfejsu sieciowego (np. eth0)), a nie dla udev's (np. enp1s0), ponieważ te nie będą działać.
  • Konieczne może być dodanie modułu do karty sieciowej do tablicy MODULES.

Zdalne odblokowanie (haki: systemd, systemd-tool)

AUR pakiet mkinitcpio-systemd-toolAUR zapewnia systemd-centric mkinitcpio hook o nazwie systemd-tool z następującym zestawem funkcji dla systemd w initramfs:

Podstawowe funkcje zapewniane przez hak:

  • ujednolicona konfiguracja systemd + mkinitcpio
  • automatyczne przydzielanie zasobów binarnych i konfiguracyjnych
  • wywoływanie skryptów mkinitcpio i funkcji wbudowanych na żądanie

Funkcje oferowane przez dołączone jednostki serwisowe:

  • initrd debugging
  • wczesna konfiguracja sieci
  • interaktywna powłoka użytkownika
  • zdalny dostęp ssh w initrd
  • cryptsetup + niestandardowy agent hasła

Pakiet mkinitcpio-systemd-toolAUR wymaga haka systemowego. Aby uzyskać więcej informacji, zapoznaj się z plikiem README projektu oraz dostępnymi domyślnymi plikami jednostek usług systemowych, aby rozpocząć.

Zalecane haki to: base autodetect modconf block filesystems keyboard fsck systemd systemd-tool.

Zdalne odblokowanie (haki: netconf, dropbear, tinyssh, ppp)

Inną kombinacją pakietów zapewniającą zdalne logowanie do initcpio jest mkinitcpio-netconfAUR i mkinitcpio-pppAUR (do zdalnego odblokowania za pomocą połączenia PPP przez Internet) along w z serwerem SSH. Możesz użyć albo mkinitcpio-dropbearAUR lub mkinitcpio-tinysshAUR. Te haki nie instalują żadnej powłoki, więc musisz także zainstalować mkinitcpio-utilsAURpakiet. Poniższe instrukcje mogą być używane w dowolnej kombinacji powyższych pakietów. Gdy istnieją różne ścieżki, zostanie to odnotowane.

  1. Jeśli nie masz jeszcze pary kluczy SSH, wygeneruj ją w systemie klienta (tym, który będzie używany do odblokowania zdalnego komputera). Jeśli zdecydujesz się użyć mkinitcpio-tinysshAUR, masz możliwość użycia klawiszy Ed25519 keys.
  2. Wstaw swój klucz publiczny SSH (tj. Ten, który zwykle umieszczasz na hostach, abyś mógł wejść bez hasła lub tego, które właśnie utworzyłeś i który kończy się na .pub) do pliku /etc/dropbear/root_key lub /etc/tinyssh/root_key.
    Tip: Ta metoda może później zostać użyta do dodania innych kluczy publicznych SSH w razie potrzeby; W przypadku zwykłego skopiowania zawartości plików ~/.ssh/authorized_keys, należy sprawdzić, czy zawiera on tylko klucze, których zamierzasz użyć do odblokowania zdalnego komputera. Dodając dodatkowe klucze, zregeneruj swój initrd również za pomocą mkinitcpio. Zobacz też Secure Shell#Protection.
  3. Dodaj wszystkie trzy <netconf and/or ppp> <dropbear lub tinyssh> encryptssh hooks przed filesystems w tablicy "HOOKS" w /etc/mkinitcpio.conf (encryptssh zastępuje hook encrypt). Następnie zregeneruj initramfs.
    Note: Hak net dostarczony przez mkinitcpio-nfs-utils nie jest potrzebny.
  4. Skonfiguruj wymagany parametr cryptdevice= dodaj parametr polecenia ip= parametr komendy jądra do bootloadera za pomocą odpowiednich argumentów. Na przykład, jeśli serwer DHCP nie przypisuje statycznego adresu IP do systemu zdalnego, co utrudnia dostęp przez SSH po ponownym uruchomieniu, można jawnie podać adres IP, który ma być używany
    ip=192.168.1.1:::::eth0:none
    Alternatywnie można również określić maskę podsieci i bramę wymaganą przez sieć:
    ip=192.168.1.1::192.168.1.254:255.255.255.0::eth0:none
    Note: Od wersji 0.0.4 programu mkinitcpio-netconfAUR można zagnieżdżać wiele parametrów ip= w celu skonfigurowania wielu interfejsów. Nie można mieszać go z ip=dhcp (ip=:::::eth0:dhcp) sam. Interfejs musi zostać określony.
    ip=ip=192.168.1.1:::::eth0:none:ip=172.16.1.1:::::eth1:none
    Aby uzyskać szczegółowy opis, spójrz na odpowiednią sekcję mkinitcpio. Po zakończeniu zaktualizuj konfigurację swojego bootloadera.
  5. Na koniec zrestartuj system zdalny i spróbuj ssh do niego, jawnie określając nazwę użytkownika "root" (nawet jeśli konto root jest wyłączone na komputerze, ten użytkownik root jest używany tylko w initrd w celu odblokowania systemu zdalnego). Jeśli korzystasz z pakietu mkinitcpio-dropbearAUR i masz zainstalowany pakiet openssh, najprawdopodobniej nie otrzymasz żadnych ostrzeżeń przed zalogowaniem się, ponieważ konwertuje on i używa tych samych kluczy hosta, co używa openssh (oprócz kluczy Ed25519, ponieważ dropbear ich nie obsługuje). Jeśli używasz mkinitcpio-tinysshAUR, masz możliwość zainstalowania tinyssh-convertAUR lub tinyssh-convert-gitAUR, dzięki czemu możesz użyć tych samych kluczy, co twoja instalacja openssh (obecnie tylko klucze Ed25519). W obu przypadkach powinieneś uruchomić [[Secure_Shell#Daemon_management|demona ssh] przynajmniej raz, używając dostarczonych jednostek systemd, aby klucze mogły zostać wygenerowane jako pierwsze. Po ponownym uruchomieniu komputera pojawi się monit o podanie hasła w celu odblokowania urządzenia root. System zakończy proces uruchamiania, a następnie możesz ssh do niego, jak zwykle (z wybranym użytkownikiem zdalnym).
Tip: Jeśli chcesz po prostu dobre rozwiązanie do zdalnego montowania innych zaszyfrowanych partycji (takich jak /home), możesz zajrzeć do [https://bbs.archlinux.org/viewtopic.php?pid=880484 tego wątku na forum.

Zdalne odblokowanie przez Wi-Fi (haki: buduj własne)

Hak sieciowy jest zwykle używany z połączeniem ethernetowym. Jeśli chcesz skonfigurować komputer tylko z siecią bezprzewodową i odblokować go przez Wi-Fi, możesz utworzyć niestandardowy hak, aby połączyć się z siecią Wi-Fi przed uruchomieniem haka sieciowego.

Poniższy przykład pokazuje konfigurację za pomocą adaptera USB, łączącego się z siecią Wi-Fi chronioną WPA2-PSK. Jeśli użyjesz na przykład WEP lub innego programu ładującego, być może będziesz musiał zmienić niektóre rzeczy.

  1. Zmodyfikuj /etc/mkinitcpio.conf:
    • Dodaj potrzebny moduł jądra do konkretnego adaptera Wi-Fi
    • Dołącz pliki binarne wpa_passphrase i wpa_supplicant.
    • Dodaj hak wifi (lub nazwę do wyboru, jest to niestandardowy hak, który zostanie utworzony) przed hakiem net.
      MODULES=(module)
      BINARIES=(wpa_passphrase wpa_supplicant)
      HOOKS=(base udev autodetect ... wifi net ... dropbear encryptssh ...)
  2. Utwórz hak wifi w /etc/initcpio/hooks/wifi:
    run_hook ()
    {
    # sleep a couple of seconds so wlan0 is setup by kernel
    sleep 5

    # set wlan0 to up
    ip link set wlan0 up

    # assocciate with wifi network
    # 1. save temp config file
    wpa_passphrase "network ESSID" "pass phrase" > /tmp/wifi

    # 2. assocciate
    wpa_supplicant -B -D nl80211,wext -i wlan0 -c /tmp/wifi

    # sleep a couple of seconds so that wpa_supplicant finishes connecting
    sleep 5

    # wlan0 should now be connected and ready to be assigned an ip by the net hook
    }

    run_cleanuphook ()
    {
    # kill wpa_supplicant running in the background
    killall wpa_supplicant

    # set wlan0 link down
    ip link set wlan0 down

    # wlan0 should now be fully disconnected from the wifi network
    }
  3. Utwórz plik instalacyjny hook w /etc/initcpio/install/wifi:
    build ()
    {
    add_runscript
    }
    help ()
    {
    cat<<HELPEOF
    Enables wifi on boot, for dropbear ssh unlocking of disk.
    HELPEOF
    }
  4. Dodaj ip=:::::wlan0:dhcp do parametrów jądra. Usuń ip=:::::eth0:dhcp, aby nie było konfliktu.
  5. Opcjonalnie utwórz dodatkowy wpis rozruchowy z parametrem jądra ip=:::::eth0:dhcp.
  6. Zregenerować initramfs.
  7. Update the configuration of your boot loader.

Pamiętaj, aby skonfigurować wifi, aby móc zalogować się po pełnym uruchomieniu systemu. Jeśli nie możesz połączyć się z siecią Wi-Fi, spróbuj nieco wydłużyć czas uśpienia.

Obsługa Discard / TRIM dla dysków półprzewodnikowych (SSD)

Użytkownicy solid state drive powinni mieć świadomość, że domyślnie polecenia TRIM nie są włączane przez urządzenie mapujące urządzenia, tj. Urządzenia blokowe są montowane bez opcji discard chyba że zastąpi się domyślną.

Opiekunowie device-mapper wyraźnie dali do zrozumienia, że obsługa TRIM nigdy nie będzie domyślnie włączona na urządzeniach dm-crypt ze względu na potencjalne konsekwencje dla bezpieczeństwa [3][4] Minimalny wyciek danych w postaci uwolnionych informacji blokowych, być może wystarczających do określenia używanego systemu plików, może wystąpić na urządzeniach z włączoną obsługą TRIM. Ilustracja i omówienie problemów wynikających z aktywacji TRIM jest dostępna na blogu programisty cryptsetup. Jeśli obawiasz się o takie czynniki, pamiętaj, że zagrożenia mogą się sumować: na przykład, jeśli Twoje urządzenie jest nadal szyfrowane za pomocą domyślnego szyfrowania (cryptsetup <1.6.0) --cipher aes-cbc-essiv, więcej informacji wyciek może nastąpić więcej wycieków informacji z przyciętej obserwacji sektora niż z bieżącą wartością domyślną.

Można wyróżnić następujące przypadki:

  • Urządzenie jest szyfrowane za pomocą domyślnego trybu LUKS dm-crypt:
    • Domyślnie nagłówek LUKS jest przechowywany na początku urządzenia, a użycie polecenia TRIM jest przydatne do ochrony modyfikacji nagłówka. Jeśli na przykład zhakowane hasło LUKS zostanie odwołane, bez TRIM stary nagłówek będzie ogólnie dostępny do odczytu aż do nadpisania przez inną operację; jeśli dysk zostanie skradziony w międzyczasie, atakujący mogą teoretycznie znaleźć sposób na zlokalizowanie starego nagłówka i użyć go do odszyfrowania zawartości za pomocą złamanego hasła. Zobacz cryptsetup FAQ, section 5.19 What about SSDs, Flash and Hybrid Drives? i Full disk encryption on an ssd.
    • TRIM można pozostawić wyłączony, jeśli problemy bezpieczeństwa wymienione w górnej części tej sekcji są uważane za gorsze zagrożenie niż powyższy punkt.
Zobacz też Securely wipe disk#Flash memory.
  • Urządzenie jest szyfrowane w trybie zwykłym dm-crypt lub nagłówek LUKS jest przechowywany osobno[broken link: invalid section]:
    • Jeśli wymagana wiarygodność jest wymagana, TRIM nigdy nie powinien być używany ze względu na rozważania u góry tej sekcji lub użycie szyfrowania zostanie podane.
    • Jeśli wiarygodna zaprzeczalność nie jest wymagana, TRIM może być wykorzystany do zwiększenia wydajności, pod warunkiem, że zagrożenia bezpieczeństwa opisane na początku tej sekcji nie budzą obaw.
Warning: Przed włączeniem TRIM na dysku upewnij się, że urządzenie w pełni obsługuje polecenia TRIM lub może nastąpić utrata danych. Zobacz Solid State Drives#TRIM.

W linux 3.1 i nowszych, obsługa przejścia tranzytowego TRM w dm-crypt może być przełączana podczas tworzenia urządzenia lub montowania za pomocą polecenia dmsetup. Obsługa tej opcji istnieje również w wersji cryptsetup 1.4.0 i nowszych. Aby dodać obsługę podczas rozruchu, musisz dodać: :allow-discards do opcji cryptdevice. Opcja TRIM może wyglądać następująco:

cryptdevice=/dev/sdaX:root:allow-discards

Dla głównych opcji konfiguracyjnych cryptdevice przed: :allow-discards zobacz Dm-crypt/System configuration.

Jeśli używasz initrd opartego na systemd, musisz przekazać:

rd.luks.options=discard
Note: Opcja rd.luks.options=discard kernel nie ma żadnego wpływu na urządzenia zawarte w pliku /etc/crypttab pliku obrazu initramfs (/etc/crypttab.initramfs na prawdziwym root). Musisz podać opcję discard w /etc/crypttab.initramfs.

Oprócz opcji jądra, wymagane jest również okresowe uruchamianie fstrim lub montowanie systemu plików (np. /dev/mapper/root w tym przykładzie) z opcją discard w /etc/fstab. Szczegółowe informacje można znaleźć na stronie TRIM.

Dla urządzeń LUKS odblokowanych przez /etc/crypttab użyj opcji discard, np .:

/etc/crypttab
luks-123abcdef-etc UUID=123abcdef-etc none discard

Gdy odblokowujesz ręcznie urządzenia na konsoli, użyj --allow-discards.

W LUKS2 możesz ustawić opcję allow-discards jako flagę domyślną dla urządzenia, otwierając ją raz z opcją --persistent:

# cryptsetup --allow-discards --persistent open --type luks2 /dev/sdaX root

Możesz potwierdzić, że flaga jest ustawiona trwale w nagłówku LUKS2, patrząc na wynik cryptsetup luksDump:

# cryptsetup luksDump /dev/sdaX | grep Flags
Flags:          allow-discards

W każdym przypadku możesz sprawdzić, czy urządzenie faktycznie zostało otwarte z odrzutami, sprawdzając wynik dmsetup table:

# dmsetup table
luks-123abcdef-etc: 0 1234567 crypt aes-xts-plain64 000etc000 0 8:2 4096 1 allow_discards

Szyfrowanie hakiem i wiele dysków

Tip: sd-encrypt hook obsługuje odblokowywanie wielu urządzeń. Można je podać w wierszu komend jądra lub w /etc/crypttab.initramfs. Zobacz dm-crypt/System configuration#Using sd-encrypt hook.

Szyfrowanie pozwala tylko na pojedynczy wpis cryptdevice= FS#23182). W konfiguracjach systemowych z wieloma napędami może to być ograniczenie, ponieważ dm-crypt nie ma funkcji, która mogłaby przekroczyć fizyczne urządzenie. Na przykład w "LVM na LUKS": Cała LVM istnieje wewnątrz LUKS mapper. Jest to całkowicie w porządku dla systemu z jednym napędem, ponieważ istnieje tylko jedno urządzenie do odszyfrowania. Ale co się stanie, gdy chcesz zwiększyć rozmiar LVM? Nie możesz, przynajmniej nie bez modyfikowania haka encrypt.

W poniższych sekcjach krótko pokazano alternatywne rozwiązania, aby przezwyciężyć ograniczenie. Pierwszy dotyczy sposobu rozszerzenia LUKS na instalację LVM na nowy dysk. Drugi z modyfikowaniem haka encrypt w celu odblokowania wielu dysków w konfiguracjach LUKS bez LVM.

Rozszerzanie LVM na wielu dyskach

Zarządzanie wieloma dyskami jest podstawową funkcją LVM i główną przyczyną elastyczności partycjonowania. Może być również używany z dm-crypt, ale tylko wtedy, gdy LVM jest używany jako pierwszy element odwzorowujący. W takich LUKS na instalacji LVM LVM zaszyfrowane urządzenia są tworzone wewnątrz woluminów logicznych (z oddzielnym hasłem/kluczem na wolumin). Poniżej opisano kroki mające na celu rozszerzenie tej konfiguracji na inny dysk.

Warning: Utworzyć kopię zapasową! Chociaż zmiana rozmiaru systemów plików może być standardowa, należy pamiętać, że operacje mogą się nie udać, a poniższe mogą nie mieć zastosowania w konkretnej instalacji. Ogólnie rzecz biorąc, rozszerzenie systemu plików na wolne miejsce na dysku jest mniej problematyczne niż jego zmniejszenie. Dotyczy to w szczególności, gdy używane są ułożone elementy odwzorowujące, jak to ma miejsce w następnym przykładzie.

Dodanie nowego dysku

Po pierwsze, może być pożądane przygotowanie nowego dysku zgodnie z przygotowaniem dm-crypt/Drive preparation (Polski). Po drugie, jest podzielony na partycje jako LVM, np. cała przestrzeń jest przydzielona do /dev/sdY1 z typem partycji 8E00 (Linux LVM). Po trzecie, nowy dysk/partycja jest dołączona do istniejącej grupy woluminów LVM, np.:

# pvcreate /dev/sdY1
# vgextend MyStorage /dev/sdY1

Rozszerzanie woluminu logicznego

W kolejnym kroku, przydział nowej przestrzeni dyskowej, wolumin logiczny, który ma zostać rozszerzony, musi zostać odłączony. Można go wykonać dla partycji root cryptdevice ale w tym przypadku procedurę należy wykonać z poziomu Arch Install ISO.

W tym przykładzie zakłada się, że wolumin logiczny dla /home ((lv-name homevol) zostanie rozszerzony o świeżą przestrzeń dyskową:

# umount /home
# fsck /dev/mapper/home
# cryptsetup luksClose /dev/mapper/home
# lvextend -l +100%FREE MyStorage/homevol

Teraz wolumen logiczny jest rozszerzony, a kontener LUKS jest następny:

# cryptsetup open /dev/MyStorage/homevol home
# umount /home      # as a safety, in case it was automatically remounted
# cryptsetup --verbose resize home

Wreszcie, sam system plików jest zmieniany:

# e2fsck -f /dev/mapper/home
# resize2fs /dev/mapper/home

Gotowe! Jeśli poszedł do planu, /home można ponownie złożyć i obejmuje teraz zakres na nowy dysk:

# mount /dev/mapper/home /home

Zauważ, że zmiana cryptsetup resize nie wpływa na klucze szyfrowania, a te nie uległy zmianie.

Modyfikowanie haków szyfrowania dla wielu partycji

Główny system plików obejmujący wiele partycji

Możliwe jest zmodyfikowanie haka szyfrowania, aby umożliwić odszyfrowanie root'a (/) podczas startu systemu. Jeden sposób:

# cp /usr/lib/initcpio/install/encrypt /etc/initcpio/install/encrypt2
# cp /usr/lib/initcpio/hooks/encrypt  /etc/initcpio/hooks/encrypt2
# sed -i "s/cryptdevice/cryptdevice2/" /etc/initcpio/hooks/encrypt2
# sed -i "s/cryptkey/cryptkey2/" /etc/initcpio/hooks/encrypt2

Dodaj cryptdevice2= do swoich opcji rozruchowych (i cryptkey2= w razie potrzeby), i dodaj hook encrypt2 do swojego pliku mkinitcpio.conf przed jego odbudowaniem. Zobacz dm-crypt/System configuration.

Wiele partycji innych niż root

Być może masz wymóg korzystania z encrypt przechwytywania na partycji innej niż root. Arch nie obsługuje tego z pudełka, ale możesz łatwo zmienić wartości cryptdev i cryptname w /lib/initcpio/hooks/encrypt (pierwszy na partycję /dev/sd*, drugi na nazwę, którą chcesz przypisywać). To powinno wystarczyć.

Dużą zaletą jest to, że możesz mieć wszystko zautomatyzowane, podczas gdy konfiguracja /etc/crypttab z zewnętrznym plikiem klucza (np. Plik klucza nie znajduje się na żadnej wewnętrznej partycji dysku twardego) może być uciążliwa - musisz upewnić się, że USB/FireWire / ... urządzenie zostanie zamontowane przed zaszyfrowaną partycją, co oznacza, że musisz zmienić kolejność /etc/fstab (przynajmniej).

Oczywiście, jeśli pakiet cryptsetup zostanie uaktualniony, będziesz musiał ponownie zmienić ten skrypt. W przeciwieństwie do /etc/crypttab, obsługiwana jest tylko jedna partycja, ale z kilkoma dalszymi włamaniami powinno być możliwe odblokowanie wielu partycji.

Tango-inaccurate.pngThe factual accuracy of this article or section is disputed.Tango-inaccurate.png

Reason: Why not use the supported Grub2 right away? See also mkinitcpio#Using RAID (Discuss in Talk:Dm-crypt/Specialties (Polski)#)

Jeśli chcesz to zrobić na partycji programowego RAID, musisz jeszcze zrobić jeszcze jedną rzecz. Samo ustawienie urządzenia /dev/mdX w /lib/initcpio/hooks/encrypt nie wystarcza; hak encrypt nie uda się znaleźć klucza z jakiegoś powodu i nie poprosi o podanie hasła. Wygląda na to, że urządzenia RAID nie są przywoływane aż do uruchomienia haka encrypt. Możesz rozwiązać ten problem, umieszczając macierz RAID w katalogu /boot/grub/menu.lst, np.

kernel /boot/vmlinuz-linux md=1,/dev/hda5,/dev/hdb5

Jeśli skonfigurujesz partycję root jako RAID, zauważysz podobieństwa z tą konfiguracją. GRUB radzi sobie z wieloma definicjami tablic:

kernel /boot/vmlinuz-linux root=/dev/md0 ro md=0,/dev/sda1,/dev/sdb1 md=1,/dev/sda5,/dev/sdb5,/dev/sdc5

Szyfrowany system za pomocą oddzielnego nagłówka LUKS

Ten przykład jest zgodny z tym samym ustawieniem, co w dm-crypt/Encrypting an entire system (Polski)#Zwykły dm-crypt, które należy przeczytać najpierw przed wykonaniem tego przewodnika.

Używając oddzielnego nagłówka, zaszyfrowane urządzenie blokowe przenosi tylko zaszyfrowane dane, co daje dyskretne szyfrowanie, o ile istnienie nagłówka nie jest znane atakującym. Jest podobne do używania Zwykły dm-crypt, ale z zaletami LUKS, takimi jak wielokrotne hasła dla klucza głównego i pochodnej klucza.Co więcej, użycie oddzielnego nagłówka oferuje formę uwierzytelniania dwuskładnikowego z łatwiejszą konfiguracją niż przy użyciu zaszyfrowanych plików kluczy GPG lub OpenSSL[broken link: invalid section], a jednocześnie ma wbudowane zapytanie o hasło dla wielokrotnych prób. Zobacz Disk encryption#Cryptographic metadata po więcej informacji.

Zobacz dm-crypt/Device encryption (Polski)#Opcje szyfrowania dla trybu LUKS dla opcji szyfrowania przed wykonaniem pierwszego kroku, aby skonfigurować zaszyfrowaną partycję systemową i utworzyć plik nagłówkowy do użycia z cryptsetup:

# dd if=/dev/zero of=header.img bs=4M count=1 conv=notrunc
# cryptsetup luksFormat --type luks2 /dev/sdX --align-payload 8192 --header header.img
Tip: Używając opcji --header, --align-payload pozwala określić początek zaszyfrowanych danych na urządzeniu. Rezerwując miejsce na początku urządzenia, możesz później ponownie podłączyć nagłówek LUKS Zobacz cryptsetup(8) dla wartości obsługiwanych przez --align-payload.

Otwórz kontener:

# cryptsetup open --header header.img /dev/sdX enc

Teraz postępuj zgodnie z LVM na konfiguracji LUKS do swoich wymagań. To samo dotyczy przygotowywania partycji rozruchowej na urządzeniu wymiennym (ponieważ w przeciwnym razie nie ma sensu posiadanie oddzielnego pliku nagłówkowego do odblokowania zaszyfrowanego dysku). Następnie przenieś plik header.img:

# mv header.img /mnt/boot

Postępuj zgodnie z procedurą instalacji aż do kroku mkinitcpio (powinieneś już być arch-chroot wewnątrz zaszyfrowanego systemu).

Tip: Zauważysz, że ponieważ partycja systemowa ma tylko "losowe" dane, nie ma ona tablicy partycji, a przez to UUID ani LABEL.. Ale nadal możesz mieć spójne mapowanie za pomocą Persistent block device naming#by-id and by-path. Na przykład. używanie identyfikatora dysku /dev/disk/by-id/.

Istnieją dwie opcje dla initramfs do obsługi odłączonego nagłówka LUKS.

Używanie haka systemd

Najpierw utwórz /etc/crypttab.initramfs i dodaj do niego zaszyfrowane urządzenie. Składnia jest zdefiniowana w crypttab(5)

/etc/crypttab.initramfs
enc	/dev/disk/by-id/your-disk_id	none	header=/boot/header.img

Zmodyfikuj plik /etc/mkinitcpio.conf , aby [Mkinitcpio#Common_hooks|używał systemd]] i dodaj nagłówek do FILES.

/etc/mkinitcpio.conf
...
FILES=(/boot/header.img)
...
HOOKS=(base systemd autodetect keyboard sd-vconsole modconf block sd-encrypt sd-lvm2 filesystems fsck)
...

Zregeneruj initramfs i gotowe.

Note: Żadne parametry cryptsetup nie muszą być przekazywane do wiersza poleceń jądra, ponieważ /etc/crypttab.initramfs zostanie dodane jako /etc/crypttab do initramfs. Jeśli chcesz je określić w wierszu komend jądra, zobacz dm-crypt/System configuration#Using sd-encrypt hookdla obsługiwanych opcji.

Modyfikowanie haka szyfrowania

Ta metoda pokazuje, jak zmodyfikować hak encrypt, aby użyć oddzielnego nagłówka LUKS. Teraz encrypt hak musi zostać zmodyfikowany, aby umożliwić cryptsetup użycie osobnego nagłówka ((FS#42851; podstawowe źródło i pomysł dla tych zmian opublikowanych w BBS). Utwórz kopię, aby nie została nadpisana w aktualizacji mkinitcpio:

# cp /usr/lib/initcpio/hooks/encrypt /etc/initcpio/hooks/encrypt2
# cp /usr/lib/initcpio/install/encrypt /etc/initcpio/install/encrypt2
/etc/initcpio/hooks/encrypt2 (around line 52)
warn_deprecated() {
    echo "The syntax 'root=${root}' where '${root}' is an encrypted volume is deprecated"
    echo "Use 'cryptdevice=${root}:root root=/dev/mapper/root' instead."
}

local headerFlag=false
for cryptopt in ${cryptoptions//,/ }; do
    case ${cryptopt} in
        allow-discards)
            cryptargs="${cryptargs} --allow-discards"
            ;;  
        header)
            cryptargs="${cryptargs} --header /boot/header.img"
            headerFlag=true
            ;;
        *)  
            echo "Encryption option '${cryptopt}' not known, ignoring." >&2 
            ;;  
    esac
done

if resolved=$(resolve_device "${cryptdev}" ${rootdelay}); then
    if $headerFlag || cryptsetup isLuks ${resolved} >/dev/null 2>&1; then
        [ ${DEPRECATED_CRYPT} -eq 1 ] && warn_deprecated
        dopassphrase=1

Teraz zmodyfikuj plik mkinitcpio.conf, aby dodać haki encrypt2 i lvm2, header.img do FILES i loop do MODULES, oprócz innych konfiguracji system wymaga:

/etc/mkinitcpio.conf
...
MODULES=(loop)
...
FILES=(/boot/header.img)
...
HOOKS=(base udev autodetect keyboard keymap consolefont modconf block encrypt2 lvm2 filesystems fsck)
...

Jest to wymagane, aby nagłówek LUKS był dostępny podczas rozruchu, umożliwiając odszyfrowanie systemu, zwalniając nas z bardziej skomplikowanej konfiguracji, aby zamontować inne oddzielne urządzenie USB w celu uzyskania dostępu do nagłówka. Po tej konfiguracji tworzony jest initramfs.

Następnie bootlader jest skonfigurowany tak, aby określał cryptdevice= również przekazywanie nowej opcji header dla tej instalacji:

cryptdevice=/dev/disk/by-id/your-disk_id:enc:header

Aby zakończyć, wykonaj dm-crypt/Encrypting an entire system (Polski)#Po instalacji jest szczególnie przydatny w przypadku partycji /boot na nośniku USB.

Szyfrowanie /boot i odłączony nagłówek LUKS na USB

Zamiast osadzać plik header.img i keyfile w obrazie initramfs, ta konfiguracja sprawi, że twój system będzie całkowicie zależny od klucza USB, a nie tylko obrazu boot i od zaszyfrowanego pliku klucza wewnątrz zaszyfrowanej partycji rozruchowej. Ponieważ nagłówek i plik klucza nie są zawarte w obrazie initramfs, a niestandardowy zaszyfrowanie jest przeznaczone specjalnie dla identyfikatora USB, dosłownie potrzebujesz klucza USB do rozruchu. Ponieważ nagłówek i plik klucza nie są zawarte w obrazie initramfs, a niestandardowy zaszyfrowanie jest przeznaczone specjalnie dla identyfikatora USB by-id, dosłownie potrzebujesz klucza USB do rozruchu.

W przypadku dysku USB, ponieważ szyfrujesz dysk i plik klucza w środku, najlepiej jest kaskadować szyfry, aby nie używać tego samego dwa razy. To, czy atak typu meet-in-the-middle będzie faktycznie wykonalny, jest dyskusyjne. Możesz użyć twofish-serpent lub serpent-twofish.

Przygotowywanie urządzeń dyskowych

Zakłada się, że sdb będzie napędem USB, a sda będzie głównym dyskiem twardym.

Przygotuj urządzenia zgodnie z dm-crypt/Drive preparation (Polski).

Przygotowanie klucza USB

Użyj gdisk[broken link: invalid section], aby podzielić dysk na partycje zgodnie z pokazanym tu układem, z tym wyjątkiem, że powinien zawierać tylko pierwsze dwie partycje. Oto, co następuje:

# gdisk /dev/sdb
Number  Start (sector)    End (sector)  Size       Code  Name
   1            2048         1050623   512.0 MiB   EF00  EFI System
   2         1050624         1460223   200.0 MiB   8300  Linux filesystem

Przed uruchomieniem cryptsetup najpierw sprawdź opcje Szyfrowania dla LUKS i Szyfrów oraz tryby działania, aby wybrać pożądane ustawienia.

Przygotuj partycję rozruchową, ale nie mount jeszcze żadnej partycji i sformatuj partycję systemową EFI.

# mount /dev/mapper/cryptboot /mnt
# dd if=/dev/urandom of=/mnt/key.img bs=filesize count=1
# cryptsetup --align-payload=1 luksFormat /mnt/key.img
# cryptsetup open /mnt/key.img lukskey

filesize jest w bajtach, ale może być poprzedzone przyrostkiem takim jak M. Zbyt mały plik sprawi, że będziesz nieprzyjemny Requested offset is beyond real size of device /dev/loop0 error. Jako przybliżone odniesienie, utworzenie pliku 4M spowoduje jego pomyślne zaszyfrowanie. Powinieneś uczynić plik większym, niż potrzeba, ponieważ zaszyfrowane urządzenie będzie trochę mniejsze niż rozmiar pliku.

Przy dużym pliku możesz użyć opcji --keyfile-offset=offset i --keyfile-size=size aby przejść do właściwej pozycji. [5]

Teraz powinieneś mieć lukskey otwarty w urządzeniu pętlowym (pod spodem /dev/loop1) zmapowane jako /dev/mapper/lukskey.

Główny napęd

# truncate -s 2M /mnt/header.img
# cryptsetup --key-file=/dev/mapper/lukskey --keyfile-offset=offset --keyfile-size=size luksFormat /dev/sda --align-payload 4096 --header /mnt/header.img

Wybierz offset i rozmiar w bajtach (8192 bajty to maksymalny rozmiar pliku klucza dla cryptsetup)

# cryptsetup open --header /mnt/header.img --key-file=/dev/mapper/lukskey --keyfile-offset=offset --keyfile-size=size /dev/sda enc 
# cryptsetup close lukskey
# umount /mnt

Wykonaj czynności Przygotowywanie woluminów logicznych w celu skonfigurowania LVM na LUKS.

Zobacz Partitioning#Discrete partitions dla zaleceń dotyczących rozmiaru twoich partycji.

Po zamontowaniu partycji root mount zaszyfrowaną partycję rozruchową jako /mnt/boot i partycję ESP lub EFI jako /mnt/boot/efi.

Procedura instalacji i niestandardowe szyfrowanie hook

Postępuj zgodnie z instrukcją instalacji aż do kroku mkinitcpio, ale nie rób jeszcze tego, a następnie pomiń procedury partycjonowania, formatowania i motowania, ponieważ zostały już wykonane.

Aby zaszyfrować konfigurację, musisz zbudować własny hak, który jest na szczęście łatwy do zrobienia i tutaj jest kod, którego potrzebujesz. Będziesz musiał postępować zgodnie z Persistent block device naming#by-id and by-path aby obliczyć własne wartości by-id dla dysku USB i głównego dysku twardego (są one połączone -> do sda lub sdb)).

Powinieneś używać by-id pomocniczego zamiast tylko sda lub sdb, ponieważ sdX może się zmienić, to gwarantuje, że jest to właściwe urządzenie.

Możesz nazywać customencrypthook, co tylko chcesz, a niestandardowe haki do budowania można umieszczać w hooks i instalować foldery w /etc/initcpio. Zachowaj kopię zapasową obu plików (przenieś je do partycji /home lub katalogu /home / home po jej utworzeniu). /usr/bin/ash to nie literówka.

/etc/initcpio/hooks/customencrypthook
#!/usr/bin/ash

run_hook() {
    modprobe -a -q dm-crypt >/dev/null 2>&1
    modprobe loop
    [ "${quiet}" = "y" ] && CSQUIET=">/dev/null"

    while [ ! -L '/dev/disk/by-id/usbdrive-part2' ]; do
     echo 'Waiting for USB'
     sleep 1
    done

    cryptsetup open /dev/disk/by-id/usbdrive-part2 cryptboot
    mkdir -p /mnt
    mount /dev/mapper/cryptboot /mnt
    cryptsetup open /mnt/key.img lukskey
    cryptsetup --header /mnt/header.img --key-file=/dev/mapper/lukskey --keyfile-offset=''offset'' --keyfile-size=''size'' open /dev/disk/by-id/harddrive enc
    cryptsetup close lukskey
    umount /mnt
}

Dysk usbdrive to Twój by-id napędu USB, a harddrive jest twoim głównym dyskiem twardym.

Tip: Można również zamknąć cryptboot przy użyciu cryptsetup close, ale jego otwarcie ułatwia instalowanie aktualizacji systemu za pomocą Pacmana i regenerację initramfs za pomocą mkinitcpio. Partycja /boot musi być zamontowana dla aktualizacji wpływających na kernel lub Initramfs, a initramfs będzie automatycznie generowany ponownie po tych aktualizacjach.
# cp /usr/lib/initcpio/install/encrypt /etc/initpcio/install/customencrypthook

Teraz edytuj skopiowany plik i usuń sekcję help(), ponieważ nie jest to konieczne.

/etc/mkinitcpio.conf (edit this only do not replace it, these are just excerpts of the necessary parts)
MODULES=(loop)
...
HOOKS=(base udev autodetect modconf block customencrypthook lvm2 filesystems keyboard fsck)

files=() i binaries=() są puste i nie powinieneś zastępować tablicy HOOKS=(...) całkowicie po prostu edytuj w customencrypthook lvm2 po block i przed filesystems i upewnij się, że systemd, sd-lvm2, i encrypt są usunięte.

Boot Loader

Zakończ Podręcznik instalacji od kroku mkinitcpio Do rozruchu potrzebny jest GRUB lub efibootmgr. Uwaga: możesz użyć GRUB-a do obsługi zaszyfrowanych dysków, konfigurując program ładujący, ale edycja GRUB_CMDLINE_LINUX nie jest konieczna dla tej konfiguracji.

Lub użyj bezpośredniego UEFI Secure boot, generując klucze za pomocą cryptbootAUR, a następnie podpisując initramfs i jądro i tworząc startowy plik .efi dla twojego katalogu /boot/efi z sbupdate-gitAUR. Przed użyciem cryptboot lub sbupdate zanotuj ten fragment z Secure Boot#Using your own keys:

Tip: Zauważ, że cryptbootAUR wymaga, aby zaszyfrowana partycja rozruchowa była określona w /etc/crypttabprzed uruchomieniem, a jeśli używasz go w połączeniu z sbupdate-gitAUR, sbupdate oczekuje, że pliki /boot/efikeys/db.* utworzone przez cryptboot będą pisane wielkimi literami jak DB.* chyba, że skonfigurowano inaczej w /etc/default/sbupdate. Użytkownicy, którzy nie używają systemd do obsługi szyfrowania, mogą nie mieć niczego w swoim pliku /etc/crypttab i musieliby utworzyć wpis.
# efibootmgr -c -d /dev/device -p partition_number -L "Arch Linux Signed" -l "EFI\Arch\linux-signed.efi"

Zobacz efibootmgr(8), aby uzyskać wyjaśnienie opcji.

Upewnij się, że porządek rozruchowy stawia Arch Linux Signed jako pierwszy. Jeśli nie, zmień go za pomocą efibootmgr -o XXXX,YYYY,ZZZZ.

Zmiana pliku klucza LUKS

Merge-arrows-2.pngThis article or section is a candidate for merging with dm-crypt/Device encryption#Keyfiles.Merge-arrows-2.png

Notes: Changing the keyfile is not a required action in this setup. (Discuss in Talk:Dm-crypt/Specialties (Polski)#)
# cryptsetup --header /boot/header.img --key-file=/dev/mapper/lukskey --keyfile-offset=offset --keyfile-size=size luksChangeKey /dev/mapper/enc /dev/mapper/lukskey2 --new-keyfile-size=newsize --new-keyfile-offset=newoffset

Następnie cryptsetup close lukskey i shred lub dd stary plik klucza z losowymi danymi przed usunięciem, a następnie upewnij się, że nowy plik klucza ma zmienioną nazwę na starą: key.img lub inną nazwę.