Help:Reading (Polski)

From ArchWiki
Jump to navigation Jump to search

Ponieważ zdecydowana większość ArchWiki zawiera wskazówki, które mogą wymagać wyjaśnienia dla nowych użytkowników Arch Linuxa (lub ogólnie GNU/Linuksa), opis tych podstawowych procedur został napisany zarówno w celu uniknięcia nieporozumień przy asymilacji artykułów, jak i w celu powstrzymania powtórzeń w samej treści.

Organizacja

Większość artykułów w ArchWiki nie podejmuje prób wprowadzenia całościowego wprowadzenia do jednego tematu; zamiast tego są napisane zgodnie z zasadą DRY, przy założeniu, że użytkownik będzie szukał i czytał każdy materiał pomocniczy, którego jeszcze nie rozumie. O ile jest to możliwe, taki materiał pomocniczy jest wskazany w artykule za pomocą specjalnego formatowania, patrz #Formatowanie.

Z powodu tej organizacji może być konieczne zbadanie kilku powiązanych źródeł w celu pełnego zrozumienia artykułu na ArchWiki. W szczególności użytkownicy, którzy są nowi w świecie Arch Linuxa (lub ogólnie GNU/Linuxa) powinni liczyć się z czytaniem dużej liczby artykułów nawet przy rozwiązywaniu prostych problemów. Szczególnie ważne jest zapoznanie się z materiałem pomocniczym przed próbą uzyskania dodatkowej pomocy od innych użytkowników.

Formatowanie

Zwykły użytkownik czy root

Niektóre linie są napisane jako tak:

# mkinitcpio -p linux

Inne mogą mieć inny prefiks:

$ makepkg -s

Znak hash (#) wskazuje, że polecenie musi być uruchomione jako root, podczas gdy znak dolara ($) pokazuje, że polecenie powinno być uruchamiane jako zwykły użytkownik.

Note: Polecenia poprzedzone prefiksem # mają być wykonane z powłoki roota, do której można na przykład łatwo uzyskać dostęp za pomocą sudo -i. Uruchamianie sudo komenda z nieuprzywilejowanej powłoki zamiast komenda z powłoki roota będzie działało w większości przypadków, z pewnymi godnymi uwagi wyjątkami, takimi jak redirection i command substitution, które bezwzględnie wymagają powłoki roota. Zobacz także sudo.

Godny uwagi wyjątek, na który należy zwrócić uwagę:

# Ten alias powoduje, że ls jest wyświetlony z kolorami
alias ls='ls --color=auto'

W tym przykładzie kontekst hash informuje, że nie należy go uruchamiać jako polecenia W tym przypadku hash oznacza "komentarz". Komentarz może być tekstem objaśniającym, który nie będzie interpretowany przez powiązany program.

Po dalszej analizie znaki "do oddania" zawierają wielką literę po znaku #. Zwykle komendy Unixa nie są tak pisane i przez większość czasu są krótkimi skrótami zamiast pełnych angielskich słów (np. "Copy" (Kopiuj) staje się "cp").

Jednak większość artykułów ułatwia to rozpoznanie, powiadamiając o tym czytelnika:

Dołącz do do ~/ścieżka/do/pliku:

# Ten alias powoduje, że ls jest wyświetlony z kolorami
alias ls='ls --color=auto

Dołącz do, dodaj, stwórz, zedytuj

Kiedy jesteś poproszony o dołączenie do, dodania do, stworzenia, lub zedytowania jednego lub więcej plików, zakłada się, że powinieneś użyć jednej z poniższych metod.

Aby stworzyć lub zmodyfikować pliki wielowierszowe, zaleca się użycie edytora tesktowego. Na przykład korzystając z nano polecenie do edycji pliku /etc/bash.bashrc to:

 # nano /etc/bash.bashrc

Aby stworzyć lub zastąpić plik pojedyńczą liniją, łatwiejsze może być użycie przekierowania wyjścia. Poniższy przykład tworzy lub zastępuje zawartość pliku /etc/hostname tekstem mojanazwahosta.

# echo mojanazwahosta > /etc/hostname

Przekierowanie wyjścia może być również użyte do dołączenia tekstu do pliku. Poniższy przykład dołącza tekst [niestandardowe-repo] do pliku /etc/pacman.conf.

# echo "[niestandardowe-repo]" >> /etc/pacman.conf

Kiedy jesteś poproszony o stworzenie directories, use the mkdir command:

# mkdir /mnt/boot

Stwórz plik wykonywalnym

Po stworzeniu pliku, jeśli ma być uruchamiany jako skrypt (ręcznie lub wywołany przez inny program), musi być ustawiony jako plik wykonywalny, na przykład:

$ chmod +x ciekawy-skrypt

Zobacz chmod. Niektóre aplikacje jak menadżery plików mogą zawierać opcje żeby zrobić to samo.

Instalowanie pakietów

Gdy artykuł zachęca do zainstalowania niektórych pakietów w tradycyjny sposób, nie będzie wskazywał szczegółowych instrukcji jak to zrobić, zamiast tego po prostu wymieni nazwy pakietów do zainstalowania.

Note: Często linki Zainstaluj są używane do wskazania tego artykułu. Jednak aby te linki działały, musi być włączony JavaScript.

Poniższe podroździały zawierają przegląd ogólnych procedur instalacyjnych w zależności od rodzaju paczki.

Oficjalne pakiety

W przypadku pakietów z oficjalnych repozytoriów przeczytasz coś takiego:

Zainstaluj pakiet foobar.

To znaczy że masz musisz uruchomić:

# pacman -S foobar

Artykuł pacman (Polski) zawiera szczegółowe wyjaśnienia, jak radzić sobie z zarządzaniem pakietami w Arch Linuxie.

Arch User Repository

Dla pakietów z Arch User Repository (AUR) przeczytasz coś takiego:

Zainstaluj pakiet foobarAUR.

Oznacza to, że musisz kliknąć link foobarAUR, pobrać archiwum PKGBUILD, wypakować je, zweryfikować zawartość i wkońcu uruchomić w tym samym folderze:

$ makepkg -sri
Note: Grupa pakietów base-devel jest wymagana do budowania pakietów z AUR lub z ABS.

Artykuł Arch User Repository zawiera wszystkie szczegółowe wyjaśnienia i najlepsze praktyki dotyczące pakietów AUR.

Kontrolowanie usług systemd

Gdy artykuł zachęca do "uruchomienia", "włączenia", "zatrzymania" lub "ponownego uruchomienia" niektórych jednostek systemowych (np. Usługi), nie wskaże jednak on szczegółowych instrukcji, ale zamiast tego zobaczycie coś takiego:

Włącz przykład.service.

To oznacza że musisz uruchomić:

# systemctl start przykład.service

Link start poprowadzi cię do artykułu o systemd, który zawiera wszystkie szczegółowe wyjaśnienia, jak radzić sobie z jednostkami systemd w Arch Linux.

Note: Linki start, enable, stop, restart... przekierowują do konkretnych sekcji, działa to tylko wtedy, gdy włączony jest JavaScript.

Konfiguracja ogólnosystemowa kontra jednego użytkownika

Należy pamiętać, że istnieją dwa różne rodzaje konfiguracji w systemie GNU/Linux. Konfiguracja "systemowa" dotyczy wszystkich użytkowników. Ponieważ ogólnosystemowe ustawienia są zwykle zlokalizowane w katalogu /etc, uprawnienia roota (administratora) są wymagane, aby je zedytować. Na przykład, aby zastosować ustawienie Bash, które dotyczy wszystkich użytkowników, należy zmodyfikować /etc/bash.bashrc.

"Konfiguracja" specyficzna dla użytkownika wpływa tylko na jednego użytkownika. Pliki dotfiles są używane do konfiguracji specyficznej dla danego użytkownika. Na przykład plik ~/.bashrc jest specyficznym dla użytkownika plikiem konfiguracyjnym. Pomysłem tego jest to, że każdy użytkownik może zdefiniować własne ustawienia, takie jak aliasy, funkcje i inne interaktywne funkcje, takie jak np. wygląd powłoki bash, bez zmieniana ustawień innych użytkowników.

Note: ~/ i $ HOME to skróty do katalogu domowego użytkownika, zwykle /home/nazwa-użytkownika/ (root ma swoj katalog domowy w /root/).

Powszechne pliki powłoki

Bash i inne powłoki zgodne z Bourne, takie jak Zsh, uruchamiają pliki w zależności od tego, czy powłoka jest powłoką logowania czy też powłoką interaktywną. Aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje, zobacz Bash#Configuration files i Zsh#Startup/Shutdown files.

Pseudo-zmienne w przykładach kodu

Niektóre bloki kodu mogą zawierać tak zwane pseudo-zmienne, które, jak sama nazwa wskazuje, nie są rzeczywistymi zmiennymi używanymi w kodzie. Zamiast tego są one ogólnymi symbolami zastępczymi i muszą być ręcznie zastąpione przez specyficzne dla systemu elementy konfiguracyjne, zanim kod będzie mógł być uruchamiany lub analizowany. Typowe powłoki, takie jak bash i zsh, dostarczają uzupełnianie poprzez kliknięcie TAB, aby automatycznie uzupełniać parametry dla typowych poleceń, takich jak systemctl.

W artykułach zgodnych z Help:Style/Formatting and punctuation "pseudo-zmienne" są sformatowane kursywą. Na przykład:

  • Uruchom nazwa_interfejsu@nazwa_interfejsu.service dla interfejsu sieciowego zidentyfikowanego na wyjściu z komendy ip link.

W tym przypadku 'nazwa_interfejsu} jest używany jako symbol zastępczy "pseudo-zmiennej" w systemowej jednostce szablonu. Wszystkie systemowe jednostki szablonów, które można rozpoznać po znaku @, wymagają argumentu jako element konfiguracyjny specyficzny dla systemu. Zobacz Systemd#Using units.

  • Polecenie dd if=data_source of=/dev/sdX bs=sector_size count=sector_number seek=partitions_start_sector można uruchomić jako root, aby wyczyścić partycję o określonych parametrach.

W tym przypadku "pseudo-zmienne" są używane do opisania parametrów, które muszą zostać zastąpione. Szczegółowe informacje na temat ich zbierania są omówione w rozdziale Securely wipe disk#Calculate blocks to wipe manually, który zawiera to polecenie.

Tango-view-fullscreen.pngThis article or section needs expansion.Tango-view-fullscreen.png

Reason: Wspomnij o innych przykładach, najlepiej z innych kategorii urządzeń (np. Pamięci), z linkami do artykułów. Przykłady mają na celu uniknięcie powielania istniejących wyjaśnień w innych artykułach. (Discuss in Help talk:Reading (Polski)#)

W przypadku przykładów plików wklejanie pseudo-zmiennych w rzeczywistych plikach konfiguracyjnych może spowodować uszkodzenie programów, które ich używają.

Elipsy

W większości przypadków elipsy (...) nie są częścią rzeczywistej zawartości pliku lub składnią kodu, a zamiast tego reprezentują pominięty lub opcjonalny tekst, który nie jest istotny dla omawianego tematu.

Na przykład HOOKS = "... encrypt ... filesystems ..." lub:

 /etc/X11/xorg.conf.d/50-synaptics.conf 
Sekcja "InputClass"
     ...
     Opcja "CircularScrolling" "on"
     Opcja "CircScrollTrigger" "0"
     ...
EndSection

Pamiętaj jednak, że w kilku przypadkach elipsy mogą być znaczącą częścią składni kodu: uważni użytkownicy będą mogli łatwo rozpoznać te przypadki przez kontekst.