Difference between revisions of "Official Installation Guide (Polski)"

From ArchWiki
Jump to navigation Jump to search
Line 85: Line 85:
 
  # aif -p partial-configure-network
 
  # aif -p partial-configure-network
  
<h2>Using PXE (Network booting)</h2>
+
<h2>Metoda z PXE (Network booting)</h2>
  
<h3>Server</h3>
+
<h3>Serwer</h3>
  
 
<p>
 
<p>
Na jednym komputerze (będzie serwerem) uruchom Linuxa (Arch), powienien mieć zainstalowany i skonfigurowany serwer dhcp oraz tftp. Dnsmasq jest dobrym wyborem do realizacji obu tych zadań. Będziesz potrzebował także usługę nbd (network block device), aby klient mógł załadować potrzebne pliki.</p>
+
Na jednym komputerze (będzie serwerem) uruchom Archa, powienien być zainstalowany i skonfigurowany serwer dhcp oraz tftp. Dnsmasq jest dobrym wyborem do realizacji obu tych zadań. Będziesz potrzebował także usługę nbd (network block device), aby klient mógł załadować potrzebne pliki.</p>
  
<p>Więcej informacji możesz znaleźć na wiki [http://wiki.archlinux.org/index.php/Archiso-as-pxe-server Community contributed documentation].</p>
+
<p>Więcej informacji możesz znaleźć w dokumentacji [http://wiki.archlinux.org/index.php/Archiso-as-pxe-server Community contributed documentation].</p>
  
 
<h3>Klient</h3>
 
<h3>Klient</h3>

Revision as of 11:29, 22 April 2012

This template has only maintenance purposes. For linking to local translations please use interlanguage links, see Help:i18n#Interlanguage links.


Local languages: Català – Dansk – English – Español – Esperanto – Hrvatski – Indonesia – Italiano – Lietuviškai – Magyar – Nederlands – Norsk Bokmål – Polski – Português – Slovenský – Česky – Ελληνικά – Български – Русский – Српски – Українська – עברית – العربية – ไทย – 日本語 – 正體中文 – 简体中文 – 한국어


External languages (all articles in these languages should be moved to the external wiki): Deutsch – Français – Română – Suomi – Svenska – Tiếng Việt – Türkçe – فارسی

Tango-preferences-desktop-locale.pngThis article or section needs to be translated.Tango-preferences-desktop-locale.png

Notes: please use the first argument of the template to provide more detailed indications. (Discuss in Talk:Official Installation Guide (Polski)#)

Template:Article summary start Template:Article summary text Template:Article summary heading Template:Article summary wiki Template:Article summary end

Wprowadzenie

Czym jest Arch Linux?

Arch Linux to niezależna, opracowana i zoptymalizowana pod architektury i686/x86_64 dystrybucja Linuksa, która pierwotnie była oparta na pomysłach CRUX Linux. Opracowanie koncentruje się na równowadze prostoty, elegancji oraz poprawności kodu.

Jeżeli chcesz przeczytać więcej o Archu, odwiedź artykuły Arch Linux i The Arch Way.

Licencje

Arch Linux i jego skrypty są chronione prawami autorskimi oraz licencją GNU General Public License (GPL):

  • 2002-2007 Judd Vinet

  • 2007-2010 Aaron Griffin

Wstępne informacje

Dostępne obrazy instalacyjne

Arch Linux zapewnia obrazy instalacyjne, które mogą być zapisane na płycie CD-ROM lub dysku czy pamięci USB.

Istnieją dwa warianty nośnika instalacyjnego, które różnią się tylko w zakresie dostarczanych pakietów.

  • Obrazy "Core" zawierają migawkę pakietów podstawowych. Jest to lepszy wybór w przypadku łącza internetowego, które jest powolne i trudne do skonfigurowania.

  • "Net" to obrazy, gdzie podczas instalacji wszystkie pakiety podstawowe pobierane są z sieci w najnowszej wersji. Te obrazy są preferowane, gdyż po instalacji Archa, nie trzeba go od razu aktualizować. W tym przypadku zalecane jest szybki połączenie sieciowe z Internetem.

Powyższe obrazy dzielą się z kolei na kolejne warianty:

  • i686 - przeznaczony dla architektury i686.

  • x86_64 - przeznaczony dla 64-bitowych procesorów.

  • Dual Architecture - hybryda dla obu powyższych architektur.

Narzędzie AIF

AIF (Arch Linux Installation Framework) jest to zbiór bibliotek, przeznaczonych do wykonywania przedinstalacyjnych czynności, takich jak instalacja pakietów czy konfiguracja sieci bądź dysków.

  • interactive: interaktywna procedura instalacji, która za pomocą zestawu pytań prowadzi użytkownika przez proces instalacji i pomaga w konfiguracji systemu bazowego oraz automatycznie zmienia niektóre ustawienia w zależności od wykonanych wcześniej czynności (np. ustawienia sieci).

  • automatic: automatycznie wdraża niezbędne procedury i narzędzia oraz wykorzystuje profile do konfiguracji systemu docelowego (w pliku /usr/share/aif/examples/ znajdują się przykłady konfiguracji).

  • base: procedura wykorzystywana przez inne - nie jest zalecana dla użytkownika końcowego.

  • partial-configure-network: jeden z etapów procedury interactive - konfiguracja sieci.

  • partial-disks: konfiguracja dysku.

  • partial-keymap: konfiguracja układu językowego klawiatury/konsoli.

Pozyskiwanie Arch Linuksa

  • Obraz instalacyjny można pobrać ze strony Download.

  • Istnieje mozliwość zakupu Archa ze stron Archux, OSDisc lub LinuxCD.

Przygotowanie nośnika instalacyjnego

  • Pobierz wybrany przez siebie obraz instalacyjny Arch Linuksa.

  • Pobierz /iso/data_wydania_obrazu/sha1sums.txt.

  • Sprawdź sumę kontrolną za pomocą narzędzia sha1sum:

  • $ sha1sum --check suma.txt nazwa_obrazu.iso
    
  • Nagraj obraz na płytę lub na pamięć przenośną. W przypadku tego drugiego wydaj polecenie:

  • # dd if=archlinux-2011.08.19-{core|netinstall}-{i686|x86_64|dual}.iso of=/dev/sdx
    
Warning: Musisz wiedzieć, że po wykonaniu powyższej czynności wszystkie pliki znajdujące się na pamięci przenośnej zostaną utracone.

Instalacja systemu bazowego Arch Linuksa

Metoda z nośnikiem instalacyjnym

Upewnij się, że masz możliwość załadowania systemu z CD-ROM lub urządzenia USB. Jeżeli wszystko jest w porządku, powinien zacząć uruchamiać się GRUB. W ukazanym menu zazwyczaj wybiera się opcję pierwszą.

Po zakończeniu procedury ładowania powinien pokazać się znak zachęty. Wystarczy teraz zalogować się na konto root (istnieje również konto arch, jednak nie posiada ono uprawnień superużytkownika). W tym momencie, jeśli potrzebujesz, możesz przeprowadzić własne operacje lub przejść do właściwej instalacji systemu. Na przykład jeżeli potrzebujesz skonfigurowanej i uruchomionej sieci przed instalacją, użyj w tym celu polecenia:

# aif -p partial-configure-network

Metoda z PXE (Network booting)

Serwer

Na jednym komputerze (będzie serwerem) uruchom Archa, powienien być zainstalowany i skonfigurowany serwer dhcp oraz tftp. Dnsmasq jest dobrym wyborem do realizacji obu tych zadań. Będziesz potrzebował także usługę nbd (network block device), aby klient mógł załadować potrzebne pliki.

Więcej informacji możesz znaleźć w dokumentacji Community contributed documentation.

Klient

Skonfiguruj swój system tak, aby mogł wystartować z sieci (pxe boot - w opcjach BIOS). Wiele systemów ma to ustawione domyślnie. Otrzymasz swój adres IP z serwera oraz zostaną automatycznie załadowane przez sieć potrzebne pliki. Kolejnym krokiem będzie standardowy proces instalacji.

Instalacja systemu bazowego Arch Linuksa

Aby uruchomić Instalatora, wystarczy zalogować się jako root i wpisać:

# /arch/setup

Drugim sposobem instalacji systemu jest polecenie:

# aif -p interactive
  • Po uruchomieniu Instalatora przed oczami pojawi się menu główne instalacji.

  • Można używać strzałek [UP] i [DOWN] do nawigowania po menu.

  • Tabulatorem [TAB] przełączamy się między przyciskami, zaś klawiszem [ENTER] zatwierdzamy wybór.

  • W dowolnym momencie podczas procesu instalacji, możesz przełączyć się do konsoli ([Alt]+F7).

  • W standardowej instalacji użytkownik powinien przechodzić krok po kroku z jednej pozycji do następnej. Jednak przeprowadzając jakieś niestandardowe czynności (np. instalacja systemu na programowej macierzy RAID), niektóre pozycje można pominąć.

Źródło instalacji pakietów (Select Source)

Należy wybrać metodę, którą zostanie zainstalowany Arch Linux. Aby uzyskać najnowsze pakiety, zamiast potencjalnie nieaktualnych z CD, należy wybrać repozytoria "...-remote", dzięki czemu pakiety będą pobierane z sieci zamiast z płyty CD. Obowiązkowo musi być ustanowione połączenie sieciowe. W przypadku wyboru core-local zostaną zainstalowane pakiety z płyty CD.

Optional: only when using network mirror
Setup Network

The entry Setup Network will allow you to install and configure your network device. If you are using a wireless device you will still need to use the usual utilities to configure it manually, in which case this part of the installer isn't much use to you. A list of all currently available network devices is presented to you. If no ethernet device is available yet, or the one you wish to use is missing, either hit OK and go on to probe for it, or switch to another console and load the module manually. If you still can't configure your network card, make sure it's physically been properly installed, and that it is supported by the Linux kernel.

When the correct module is loaded, and your desired network card is listed, you should select the ethernet device you want to configure and you will be given the option to configure your network with DHCP. If your network uses DHCP, hit YES and let the installer do the rest. If you select NO, you will be asked to enter the networking information manually. Either way, your network should be successfully configured, and you may check connectivity using standard tools like ping on another console.

Choose Mirror

Choose Mirror will allow you to choose the preferred mirror to download the packages that will be installed in your Arch Linux system. You should choose a mirror situated near where you live, in order to achieve faster download speed. At some later point of the installation, you will be given the option to use the mirror you choose at this step, as the default mirror to download packages from.

*Note: * ftp.archlinux.org is throttled to 50 KB/s.

These menu entries are only available when choosing FTP Installation, for rather obvious reasons. After successful preparation, choose Return to Main Menu.

Wybór edytora (Set Editor)

W tym miejscu zostaniesz poproszony o wybór edytor, który będzie potrzebny w dalszej częsci instalacji systemu. Dla początkujących zalecany jest nano.

Ustawienie zegara (Set Clock)

Konfiguracja zegara systemowego i daty. Zalecany jest wybór UTC. Jeśli jednak zainstalowany jest system operacyjny, który nie potrafi obsłużyć prawidłowo UTC (np. Windows), należy wybrać localtime. Dalej Instalator będzie prosił o wybór kontynentu, kraju oraz ustawienie daty i czasu.

Przygotowanie dysku twardego (Prepare Hard Drive)

Warning: Partycjonowanie dysków twardych może zniszczyć dane znajdujące się na nich. Zdecydowanie zaleca się utworzenie kopii zapasowej ważnych danych oraz zachowanie ostrożności.

Przeznaczenie na system całego dysku jest możliwe, zazwyczaj nie jest to jednak zbyt dobre rozwiązanie, dlatego też dzieli się ten dysk na partycje.

Wyróżniamy trzy rodzaje partycji: podstawowe, rozszerzone oraz logiczne. Informacje o partycjach podstawowych przechowywane są w MBR (Master Boot Record). Mieszczą się w nim dane maksymalnie czterech takich partycji. Partycje rozszerzone przechowują wewnątrz siebie kolejne partycje. W ten sposób można ominąć niewygodną granicę i lepiej zagospodarować przestrzeń dyskową. Natomiast partycje umieszczone i opisane wewnątrz rozszerzonych nazywamy logicznymi.

W Linuksie można wyróżnić zasadniczo dwa typy partycji: użytkowe i systemowe. Pod pojęciem użytkowe rozumiemy partycje, które można wykorzystać do przechowywania danych. Mówiąc systemowe mamy na myśli takie, z których korzysta tylko i wyłącznie system. Przykładem takiej partycji jest przestrzeń wymiany Swap. Jest to partycja, która jest używana jako zapasowa pamięć.

To Ty decydujesz, ile partycji będzie na dysku. Na przykład, jeśli administrujesz systemem mającym wielu użytkowników, prawdopodobnie uznasz za stosowne oddzielenie /home, aby poprawić bezpieczeństwo i uprościć tworzenie kopii zapasowych. Jeżeli docelowym zastosowaniem Archa jest serwer poczty, na osobnej partycji należy umieścić /var, gdzie przechowywane są listy. Dobry wybór systemu plików może znacznie zwiększyć wydajność. Oddzielenie /opt jest dobrym rozwiązaniem na serwerach gier, gdyż większość używanego oprogramowania zostanie tam zainstalowana. Powód jest podobny jak przy /home: bezpieczeństwo i kopie zapasowe. Na pewno warto zapewnić dużo wolnego miejsca na /usr, ponieważ będą tam znajdowały się dane wszystkich zainstalowanych pakietów.

Najważniejsze, aby wiedzieć, że partycja root jest obowiązkowa. Partycje Swap (zalecana przy małej ilości RAM) oraz /home (ze względów bezpieczeństwa i zapewnieniu niemożności utraty danych) są zalecane. Pozostałe partycje, przeznaczone na inne katalogi systemowe, nie są wymagane, ale opcjonalne.

Poniżej masz opisane w skrócie drzewo root. Teoretycznie każdy katalog może znajdować się na własnej partycji, jednak w praktyce nie stosuje się tego rozwiązania. Najczęściej spotykanymi dodatkowymi partycjami są: /boot, /home, /usr, /tmp oraz /var. Z tego grona użytkownicy wykorzystują z kolei najczęściej oddzielne partycje /boot i /home.

Katalog Co zawiera?
/bin Pliki binarne (wykonywalne) podstawowych narzędzi systemowych.
/boot Pliki niezbędne do uruchomienia systemu (kernel, initrd, pliki bootloadera).
/dev Pliki, które nie są faktycznie plikami na dysku, lecz odnoszą się do urządzeń - za ich pośrednictwem system komunikuje się z urządzeniami.
/etc Pliki konfiguracyjne, ustawienia systemowe.
/home Pliki określające ustawienia użytkownika, ponadto jest on przeznaczony na zapisywanie danych, np. dokumentów, obrazków, muzyki i wszelkich plików których używamy na codzień.
/lib Systemowe biblioteki dzielone.
/media Dostęp do nośników (miejsce montowania nośników wymiennych).
/mnt Tutaj "montowane" są dyski (w dystrybucjach takich jak Ubuntu, dyski są montowane w /media).
/proc Wirtualny katalog, zawierający dane o aktualnie uruchomionych procesach.
/root Ustawienia użytkownika root.
/sbin Pliki wykonywalne poleceń, które mogą być wykonywane tylko przez administratora.
/sys Pliki systemu.
/tmp Systemowy folder przeznaczony na pliki tymczasowe.
/usr Dodatkowe programy, które umożliwiają pracę zwykłemu użytkownikowi systemu.
/var Katalog przeznaczony na pliki systemowe, ale których zawartość często się zmienia, jak logi programów/systemu oraz inne dane zapisywane przez system i ważniejsze programy.

Można zadać sobie pytanie, po co tworzyć oddzielne partycje. Otóż jest wiele korzyści, a wśród nich naprzykład:

  • Bezpieczeństwo - każda zamontowana partycja (czyli katalog z drzewa root) może być oddzielnie skonfigurowana w pliku /etc/fstab (opcje 'nosuid','nodev','noexec','readonly itd.).

  • Stabilność - aplikacje posiadające prawa do zapisu nie mają dostępu do całego katalogu root.

  • Szybkość - każdy system plików ma wady i zalety, jeden jest idealnym wyborem dla partycji /var, inny dla /home - dlatego też prawidłowy wybór systemu plików może zapewnić zwiększoną wydajność systemu.

Podział systemów plików dostępnych w obrazie instalacyjnym Arch Linuksa:

  • Ext2 - Stary i bardzo stabilny system plików. Zalecany dla /boot.

  • Ext3 - System plików Ext3 jest rozszerzeniem Ext2 i różni się od niego dodanym mechanizmem księgowania. Bardzo stabilny, dojrzały i zdecydowanie najbardziej powszechnie stosowany, wspierany i rozwijany system plików.

  • Ext4 - Od grudnia 2008 roku uznany za stabilny. Umożliwia obsługę woluminów do 1024 petabajtów. Ponadto oferuje możliwość rezerwowania obszaru dla nowych plików (extent) obniżając ryzyko fragmentacji danych, zmniejszając ilość potrzebnych metadanych i zwiększając wydajność operacji odczytu oraz zapisu (włączenie tej funkcji powoduje utratę kompatybilności z ext3).

  • ReiserFS - ReiserFS był jednym z pierwszych systemów plików z księgowaniem (ang. journaling) dla Linuksa. ReiserFS jest uznawany za bardzo szybki, szczególnie jeśli dotyczy to wielu małych plików. Bardzo dojrzały i stabilny system plików - zalecany dla /var.

  • JFS - Bardzo dobra wydajność, bardzo niskie zużycie procesora.

  • XFS - Doskonała wydajność przy pracy z dużymi plikami, niska z małymi. Dobry wybór dla /home.

  • Btrfs - Brtfs, będąc stosunkowo nowym systemem plików, oferuje takie funkcje jak defragmentacja w locie, optymalizacja dla dysków SSD, migawki (snapshoty), zmianę rozmiaru partycji bez utraty danych, i wiele więcej. Brtfs jest wciąż w rozwoju, ale jest już dostępny w jądrze jako eksperymentalny system plików. Może być użyty na przykład przy partycji / czy /home.

Podmenu "Prepare Hard Drive" oferuje dwie metody przygotowania dysku/dysków do instalacji i opcję cofnięcia zmian, gdybyś chciał spróbować od nowa.

Tryb automatyczny (Auto-Prepare)

Tryb automatyczny (Auto-prepare) podzieli jeden wybrany przez Ciebie dysk na partycje: /boot, przestrzeń wymiany Swap, / i /home. Możesz wybrać rozmiar i system plików użyty na tych partycjach. Wszystkie dane z wybranego dysku zostaną stracone. Twój dysk będzie wyglądał tak, jak poniżej:

  • 32 MB ext2 /boot

  • 256 MB swap

  • 7.5 GB /

  • pozostała część dysku /home

Mimo, że jest to tryb automatyczny, to i tak masz możliwość zmiany rozmiarów utworzonych partycji. Jednakże pamiętaj, że partycja /home zawsze będzie zawarta na pozostałym miejscu na dysku.

Tryb manualny (Manually partition Hard Drives)

Jeśli potrzebujesz więcej kontroli, możesz za pomocą programu cfdisk ręcznie partycjonować jeden lub więcej dysków. Dzięki tej opcji będziesz mógł użyć lvm lub dm_crypt.

  • Interfejs użytkownika: Na pierwszym ekranie cfdisk wyświetla bieżącą tablicę partycji z nazwami i kilkoma informacjami o każdej z nich. Na ekranie poniżej znajdują się przyciski z poleceniami. Aby przechodzić między partycjami, użyj klawiszy nawigacyjnych: strzałka w górę i w dół. Aby przejść między poleceniami, użyj klawiszy: lewej i prawej strzałki.

  • Usuwanie partycji: Aby usunąć partycję, podświetl ją przy pomocy strzałek w górę i dół, wybierz polecenie [Delete] przy pomocy strzałek w lewo i prawo i wciśnij [Enter].

  • Tworzenie nowej partycji: Aby stworzyć nową partycję, użyj polecenia [New] (wybierz je przy pomocy strzałek w lewo i prawo), i wciśnij [Enter]. Musisz zdecydować między partycją Primary i Logical. Jeśli chcesz partycji logicznej, program stworzy ją automatycznie. Następnie musisz wybrać wielkość partycji (w MB). Jeśli nie możesz wpisać wartości w MB, wróć do głównego ekranu przy pomocy klawisza [Esc], i wybierz MB przy pomocy polecenia [Units].

  • Wybór rodzaju partycji i systemu plików: Aby ustawić typ partycji dla Linux swap lub Linux, podświetl partycję i użyj polecenia [Type]. Otrzymasz listę różnych typów. Naciśnij spację i otrzymasz dalszą część listy. Odnajdź typ partycji, który potrzebujesz i wpisz jego numer. (Linux swap to typ 82,systemy plików Linux to 83).

  • Nadawanie partycji flagi boot: Nie ma potrzeby czynienia partycji bootowalnej dla Linuksa, ale niektóre inne systemy tego potrzebują. Podświetl partycję i wybierz polecenie [Bootable].

  • Zapisanie czynności: Jeżeli zrobiłeś już wszystkie operacje, możesz zapisać dokonane zmiany przy użyciu polecenia [Write]. Tablica partycji zostanie zapisana na dysk. Ponieważ proces zniszczy wszystkie dane na partycjach, które usuwasz lub zmieniasz, powinieneś być pewny, że chcesz tego, zanim wciśniesz klawisz [Return].

  • Wyjście: Aby zakończyć pracę z programem, wybierz polecenie [Quit].

Cofnięcie wprowadzonych zmian (Rollbacks)

Funkcja cofnięcia zmian (Rollback) usunie wszelkie zmiany, dokonane z pomocą powyższych metod, odmontuje partycje i usunie woluminy lvm oraz dm_crypt, jeśli były stworzone. Nie zostaną cofnięte zmiany dotyczące działań na partycjach i systemach plików.

Wybór pakietów (Select Packages)

W tym miejscu instalator pyta się o kategorie pakietów, jakie zamierzamy zainstalować (base, base-devel). Na końcu istnieje możliwość dokładnego sprawdzenia pełnej listy pakietów i wybrania każdego z nich osobno. Polecane jest instalowanie tylko zawartości kategorii base plus ewentualnie wymagane pakiety z base-devel.

Note: Jeśli połączenie z siecią bezprzewodową jest wymagane, należy pamiętać, aby wybrać i zainstalować pakiet wireless_tools.

Instalacja pakietów (Install Packages)

Wszystkie pakiety na nośniku instalacyjnym pochodzą z repozytorium [core]. Jednakże są one podzielone na dwie grupy base i base-devel. Pakiety z pierwszej grupy zawierają podstawowe pakiety, które umożliwiają prawidłowe działanie systemu, natomiast, w drugiej grupie są dodatkowe narzędzia, które również moga okazać się przydatne. W większości przypadków wystarczy zainstalowanie grupy base.

Podczas wyboru pakietu używamy spacji, abu zaznaczyć lub odznaczyć.

Po dokonaniu wyboru pakietów do zainstalowania przechodzimy do "Install Packages" i czekamy, aż wszystko zostanie zainstalowane.

Konfiguracja systemu (Configure System)

Na tym etapem instalacji systemu znajdziesz podstawowe pliki konfiguracyjne Arch Linuksa:

  • /etc/rc.conf
  • /etc/fstab
  • /etc/mkinitcpio.conf
  • /etc/modprobe.d/modprobe.conf
  • /etc/resolv.conf
  • /etc/hosts
  • /etc/locale.gen
  • /etc/pacman.d/mirrorlist
  • /etc/pacman.conf
  • /etc/crypttab

Poniżej każdy z tych plików został pokrótce opisany.

/etc/rc.conf

Jest jednym z najważniejszych plików konfiguracyjnych w Arch Linuksie. Pozwala ustawić klawiaturę, strefę czasową, nazwę Hosta, skonfigurować sieć, a także ustawić demony i moduły uruchamiane przy starcie systemu.

LOCALE: Konfiguracja języka, który będzie używany przez system i programy. Domyślnie ustawione jest na język angielski. W przypadku języka polskiego możemy wpisać LOCALE=pl_PL.UTF-8 lub LOCALE=pl_PL.ISO-8859-2.

HARDWARECLOCK: Konfiguracja zegara systemowego. Zalecany jest wybór UTC. Jeśli jednak zainstalowany jest system operacyjny, który nie potrafi obsłużyć prawidłowo UTC (np. Windows), należy wybrać localtime.

USEDIRECTISA: Jeżeli ustawisz "yes", hwclock użyje instukcji I/O, aby uzyskać dostęp do zegara sprzętowego. Inaczej narzędzie będzie próbowało użyć /dev/rtc i sterownika rtc. Zazwyczaj nie tu nie trzeba zmieniać.

TIMEZONE: Określa strefę czasową, w jakiej znajdować się będzie nasz Arch.

KEYMAP: Określa układ klawiatury. Tu wpisz "pl".

CONSOLEFONT: Określa czcionkę konsoli. Spis wszystkich wariantów znajdziesz w /usr/share/kbd/consolefonts. Możesz wpisać na przykład "lat2-16".

CONSOLEMAP: W tym miejscu konfigurowane jest kodowanie znaków konsoli. Wszystkie możliwości znajdziesz w pliku /usr/share/kbd/consoletrans. Można tu wpisać na przykład "8859-2" lub "UTF-8".

DAEMON_LOCALE: Domyślnie na nie i nie trzeba nic zmieniać. W przypadku wybrania "yes" zostanie ustawiony język z LOCALE - należy także dodać "consolefont keymap" do tablicy HOOKS w pliku /etc/mkinitcpio.conf.

USECOLOR: Określa, czy komunikaty informujące o stanie startu systemu, powinny być kolorowe.

MOD_AUTOLOAD: Jeśli jest ustawiony na "tak", Udev będzie ładować wszystkie możliwe moduły automatycznie na starcie. Tablica MODULES powinna być pusta. Jeżeli wpiszemy "nie", musimy sami wpisać wszystkie niezbędne moduły do tablicy MODULES.

MODULES: W tej tablicy wpisujemy nazwy modułów, które mają ładować się podczas uruchamiania systemu. Wystarczy dodać nazwę modułu i umieścić wszelkie opcje w /etc/modprobe.conf, jeśli zajdzie taka potrzeba. Jeśli nie chcemy aby dany moduł był ładowany, wyłączamy go w pliku /etc/modprobe.d/modprobe.conf.

USELVM: Opcja wykorzystywana tylko podczas instalacji LVM.

USEDMRAID:Włączenie skanowania woluminów FakeRAID (dmraid).

USEBTRFS: Włączenie sprawdzania partycji Btrfs.

HOSTNAME: Określa nazwę komputera lokalnego.

INTERFACES: Konfiguracja interfejsów sieciowych (wpis zawsze wymagany).

ADDRESS: Wpis, w którym zawarty jest adres IP (zostawić puste dla DHCP).

NETMASK: Wpis, w którym zawarta jest maska podsieci (zostawić puste dla DHCP).

GATEWAY: Wpis, w którym zawarta jest brama domyślna (zostawić puste dla DHCP).

ROUTES: Lista bram ustanawianych w trakcie startu. Analogicznie, konfiguracja każdej z nich musi być umieszczona w linijkach poprzedzających jako zmienna.

NET_PROFILES: Domyślnie opcja jest zakomentowana - umożliwia bardziej zaawansowane zarządzanie siecią z wykorzystaniem profili. Alternatywnym sposobem konfiguracji sieci jest wykorzystanie profilów sieciowych. Przygotowanie pliku /etc/rc.conf do ich obsługi polega na pozostawieniu w nim jedynie interfejsu lo, usunięciu wszystkich ROUTES i odkomentowaniu linijki NET_PROFILES, w której wymieniamy wszystkie profile, jakie chcemy ładować przy starcie.

Do NET_PROFILES można także wpisać słowo kluczowe "menu", które sprawi, że podczas startu systemu wyświetli się menu umożliwiające wybór interesującego nas profilu. Można z tego skorzystać w laptopach, które często będą pracować w różnych sieciach. Plik każdego profilu sieciowego umieszczamy w katalogu /etc/network-profiles/. Możemy posiłkować się znajdującym się tam szablonem template, gdzie wypełniamy interesujące nas dyrektywy.

DAEMONS: Tablica ta zawiera jedynie listę skryptów zawartych w pliku /etc/rc.d/, które mają być uruchamiane podczas startu systemu. Jeśli przed nazwą skryptu wpiszemy wykrzyknik, nie zostanie on wykonywany podczas następnego rozruchu. Jeśli skrypt jest rozpoczęty symbolem @, to będzie wykonywany w tle - sekwencja startowa nie będzie czekać na ukończenie przed kontynuacją. W przypadku dodania wykrzyknika skrypt nie będzie ładowany.

/etc/fstab

Plik ten zawiera informacje o partycjach montowanych przy starcie. Tu nie trzeba nic zmieniać, chyba że chce się dodać jakiś nowy punkt montowania, ale to można zrobić po pierwszym uruchomieniu systemu.

/etc/mkinitcpio.conf

Jest to plik konfiguracyjny ramdysku odpowiadającego za uruchomienie samego jądra systemu. W wielu przypadkach nie trzeba nic w nim zmieniać - domyślne ustawienia są dopasowane do jak największej liczby konfiguracji.

/etc/modprobe.d/modprobe.conf

W przypadku tego pliku również nie ma wymogu jego konfiguracji, jeżeli nie ma takiej potrzeby. /etc/modprobe.d/modprobe.conf informuje jądro, które moduły są potrzebne do poprawnego działania urządzeń systemu oraz jak powinny być skonfigurowane.

/etc/resolv.conf

Plik określa korzystanie z systemu translacji domen DNS.

Przykład:

search domain.tld
nameserver 192.168.0.1
nameserver 192.168.0.2

Wpis nameserver oznacza adres IP serwera nazw, który powinien być odpytywany. Natomiast search wyszukiwanie w nazwach określane przez domenę lokalną.

/etc/hosts

Plik określa nazwę komputera lokalnego czy połączonego przez LAN. Dodatkowo może być używany dla dostarczania lokalnych wpisów nazw internetowych, redukując potrzebę odpytywania zewnętrznych źródeł o często zapytywane nazwy.

/etc/locale.gen

W tym miejscu ustawiamy lokalizację językową systemu. Możemy zahaszować domyślnie ustawioną lokalizację angielską, następnie odznaczamy # przy wpisach:

pl_PL ISO-8859-2
pl_PL.UTF-8 UTF-8

Po zakończeniu instalacji i ponownym uruchomieniu wydajemy z konsoli polecenie:

# locale-gen

/etc/pacman.d/mirrorlist

Konfiguracja repozytoriów. Zalecane są znajdujące się w pobliżu miejsca zamieszkania.

/etc/pacman.conf

Jest to plik konfiguracyjny menedżera pakietów Pacmana.

/etc/crypttab

Konfiguracja szyfrowanych urządzeń.

Set Root Password

Ustawiamy hasło użytkownika root. Potrzebne będzie do zalogowania się po restarcie systemu!

Instalacja bootloadera (Install Bootloader)

Czas na instalację bootloadera. Instalator zainstaluje wybranego przez Ciebie w "Select Packages" bootloadera, a następnie przejdzie do jego konfiguracji, w której będziesz mógł nanieść swoje zmiany.

Sprawdź, czy wpisy w tym pliku są poprawne (na przykład, gdy używasz oddzielnej partycji /boot. Po upewnieniu się, że wszystko jest jak należy, zatwierdź zmiany. Następnie zostaniesz poproszony o wskazanie miejsca, gdzie zostanie zainstalowany GRUB. Domyślnie jest to MBR. Tak więc wybór Twój powinien paść na nazwę pierwszego od góry urządzenia (bez cyfry).

Zakończenie instalacji (Exit Install)

Instalacja dobiega końca. Wyłączamy instalator, wpisujemy:

# reboot

Automatic Installation Procedure

With the automatic installation procedure, you can do scripted/automatic installations. See [#Aif_the_installation_tool 2.3 AIF, the installation tool] In /usr/share/aif/examples you will find example profiles which will need no or minimal editing in order to install a system:

  • generic-install-on-sda this file demonstrates some things you can do (adding custom packages, setting timezone, update config files etc) it sets up a simple installation (with a structure similar to what you get with Auto-prepare) on /dev/sda
  • fancy-install-on-sda very similar to generic-install-on-sda, but sets up a "filesystems on lvm on dm_crypt" system on /dev/sda

Note that these files are plain bash files, so if you want to define for example SYNC_URL it must be singlequoted to prevent bash expanding $repo

Invoke as aif -p automatic -c /path/to/configfile Obviously, don't forget to change the hard disk names unless you want to use /dev/sda.

Config file syntax

Config files will be sourced by the bash shell, so they need to be valid bash code.

PARTITIONS: Allows you to define partitions for your hard disk, separated by spaces.

  • first comes the device file for the hard disk
  • then for each partition you want: size in MiB (or '*' for all remaining space),filesystem type and optionally a '+' to toggle the bootable flag. separated by colons (':')

BLOCKDATA: In this multi-line variable you can describe for each partition you'll have how it should be used. Study the examples to see how it works.

Customizing Installations

You can also customize your installation experience by writing new procedures (possibly inheriting from current procedures) or config files for procedures that support it (eg automatic). You have all the aif libraries at your disposal and you can create new libraries. (see /usr/lib/aif) This is a moving target, so consult the AIF readme for more information.

Twój własny Arch

Jeśli wszystko poszło dobrze podczas instalacji, powinna ukazać się tekstowa konsola z ekranem logowania. Logujemy się na użytkownika root i możemy zacząć działać. Należy pamiętać o wykonaniu poleceń:

# locale-gen
# pacman -Syu

You'll notice that in the early userspace (the part that comes after the bootloader) the hooks (as defined in mkinitcpio.conf) needed to get your root filesystem are run.
If you have lvm, it will run the lvm hook. If you use encryption, it will run the keymap and encrypt hooks so you can enter your password to decrypt the volume.

Once the system is booted, login as root. By default the password is empty but in the interactive procedure you can change it.

More information

Package Management

Pacman is the package manager which tracks all the software installed on your system. It has simple dependency support and uses the standard gzipped tar archive format for all packages. Some common tasks you might need to use during installation, are explained below with their respective commands. For an extensive explanation of pacman's options, read man pacman or consult the Arch Linux Wiki.

Typical tasks:

  • Refreshing the package list

    # pacman --sync --refresh

    # pacman -Sy

This will retrieve a fresh master package list from the repositories defined in the /etc/pacman.conf file and decompress it into the database area.

  • Search the repositories for a package

    # pacman --sync --search <regexp>

    # pacman -Ss <regexp>

Search each package in the sync databases for names or descriptions that match regexp.

  • Display specific package info from the repository database

    # pacman --sync --info foo

    # pacman -Si foo

Displays information from the repository database on package foo (size, build date, dependencies, conflicts, etc.)

  • Adding a package from the repositories

    # pacman --sync foo

    # pacman -S foo

Plik ten zawiera informacje o partycjach montowanych przy starcie. Tu nie trzeba nic zmieniać, chyba że chce się dodać jakiś nowy punkt montowania, ale to można zrobić po pierwszym uruchomieniu systemu.

Retrieve and install package foo, complete with all dependencies it requires. Before using any sync option, make sure you refreshed the package list.

  • List installed packages

    # pacman --query

    # pacman -Q

Displays a list of all installed packages in the system.

  • Check if a specific package is installed

    # pacman --query foo

    # pacman -Q foo

This command will display the name and version of the foo package if it is installed, nothing otherwise.

  • Display specific package info

    # pacman --query --info foo

    # pacman -Qi foo

Displays information on the installed package foo (size, install date, build date, dependencies, conflicts, etc.)

  • Display list of files contained in package

    # pacman --query --list foo

    # pacman -Ql foo

Lists all files belonging to package foo.

  • Find out which package a specific file belongs to

    # pacman --query --owns /path/to/file

    # pacman -Qo /path/to/file

This query displays the name and version of the package which contains the file referenced by its full path as a parameter.

APPENDIX

See Official Arch Linux Install Guide Appendix for some related unofficial documentation, new users may find useful.