Installation guide (Ελληνικά)

Το παρόν έγγραφο είναι ένας οδηγός εγκατάστασης του Arch Linux χρησιμοποιώντας ένα επίσημο είδωλο εγκατάστασης για τη δημιουργία ενός μέσου εγκατάστασης, από το οποίο εκκινεί το live σύστημα. Το μέσο εγκατάστασης διαθέτει λειτουργίες προσβασιμότητας, οι οποίες περιγράφονται στη σελίδα Εγκατάσταση του Arch Linux με επιλογές προσβασιμότητας. Για εναλλακτικούς τρόπους εγκατάστασης, ανατρέξτε στην κατηγορία «Διαδικασία εγκατάστασης».

Πριν από την εγκατάσταση, προτείνεται να συμβουλευτείτε τις Συνήθεις ερωτήσεις. Για τις συμβάσεις που ισχύουν για το παρόν έγγραφο, δείτε το βοηθητικό άρθρο σχετικά με την ανάγνωση. Συγκεκριμένα, τα παραδείγματα κώδικα ενδέχεται να περιέχουν δεσμευτικά θέσης (μορφοποιημένα με πλάγια γραφή) που θα πρέπει να αντικαταστήσετε χειροκίνητα.

Ο οδηγός διατηρείται περιεκτικός και σας συμβουλεύουμε να ακολουθήσετε τις οδηγίες με τη σειρά που παρουσιάζονται ανά ενότητα. Για πιο λεπτομερείς πληροφορίες, δείτε τα αντίστοιχα άρθρα του Arch Wiki ή τις σελίδες εγχειριδίων για τα διάφορα προγράμματα, για τα οποία θα βρείτε συνδέσμους σε αυτόν τον οδηγό. Για διαδραστική βοήθεια, μπορείτε επίσης να απευθυνθείτε στο κανάλι IRC και στο φόρουμ.

Το Arch Linux λειτουργεί με οποιαδήποτε συσκευή είναι συμβατή με αρχιτεκτονική x86_64 και διαθέτει τουλάχιστον 512 MiB μνήμης RAM, αν και απαιτείται περισσότερη μνήμη για την εκκίνηση του live συστήματος για την εκτέλεση της εγκατάστασης. [1] Μια βασική εγκατάσταση θα καταλάβει λιγότερα από 2 GiB χώρου στον δίσκο. Επειδή η διαδικασία εγκατάστασης απαιτεί λήψη πακέτων από απομακρυσμένο αποθετήριο, αυτός ο οδηγός προϋποθέτει ότι διαθέτετε λειτουργική σύνδεση στο διαδίκτυο.

Πριν από την εγκατάσταση

Απόκτηση ενός ειδώλου εγκατάστασης

Επισκεφθείτε τη σελίδα λήψης και, ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο θέλετε να κάνετε εκκίνηση, κάντε λήψη του αρχείου ISO ή ενός ειδώλου netboot, καθώς και της αντίστοιχης υπογραφής PGP.

Επαλήθευση υπογραφής

Συνιστάται να επαληθεύσετε την υπογραφή του ειδώλου πριν από τη χρήση, ειδικά όταν κάνετε λήψη από έναν καθρέφτη (mirror) HTTP, όπου οι λήψεις είναι συνήθως επιρρεπείς σε υποκλοπές, με σκοπό την επίδοση κακόβουλων ειδώλων.

Κάντε λήψη της υπογραφής PGP του ISO από το https://archlinux.org/download/#checksums στον κατάλογο του ISO και ακολουθήστε τις οδηγίες που θα βρείτε εκεί για επαλήθευση.

Εναλλακτικά, από μια υπάρχουσα εγκατάσταση του Arch Linux, εκτελέστε την εξής εντολή:

$ pacman-key -v archlinux-έκδοση-x86_64.iso.sig

Σημείωση

• Η ίδια η υπογραφή θα μπορούσε δυνητικά να έχει παραποιηθεί αν έγινε λήψη της από ιστότοπο καθρέφτη, αντί από το archlinux.org. Σε αυτήν την περίπτωση, βεβαιωθείτε ότι το δημόσιο κλειδί, το οποίο χρησιμοποιείται για την αποκωδικοποίηση της υπογραφής, έχει υπογραφεί από κάποιο άλλο, αξιόπιστο κλειδί. Η εντολή gpg θα εμφανίσει το αποτύπωμα (fingerprint) του δημόσιου κλειδιού.
• Μια άλλη μέθοδος για την επαλήθευση της αυθεντικότητας της υπογραφής είναι να διασφαλίσετε ότι το αποτύπωμα του δημόσιου κλειδιού είναι πανομοιότυπο με το αποτύπωμα του κλειδιού του προγραμματιστή του Arch Linux που υπέγραψε το αρχείο ISO. Ανατρέξτε στο λήμμα Κρυπτογράφηση δημόσιου κλειδιού για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη διαδικασία ελέγχου της αυθεντικότητας των δημόσιων κλειδιών.

Προετοιμασία μέσου εγκατάστασης

Μπορείτε να φορτώσετε το ISO στην επιθυμητή συσκευή μέσω μονάδας flash USB, οπτικού δίσκου ή δικτύου με PXE· ακολουθήστε τις οδηγίες του κατάλληλου άρθρου για να προετοιμάσετε ένα μέσο εγκατάστασης από το αρχείο ISO.

Για το είδωλο netboot, ακολουθήστε τα βήματα της σελίδας Netboot για να προετοιμάσετε μια μονάδα flash USB για εκκίνηση UEFI.

Εκκίνηση στο live περιβάλλον

Σημείωση Τα είδωλα εγκατάστασης του Arch Linux δεν υποστηρίζουν Secure Boot. Για να εκκινήσετε το μέσο εγκατάστασης, θα χρειαστεί να απενεργοποιήσετε το Secure Boot. Εάν το επιθυμείτε, μπορείτε να ρυθμίσετε το Secure Boot μετά την ολοκλήρωση της εγκατάστασης.

1. Ορίστε ως τρέχουσα συσκευή εκκίνησης αυτήν που περιέχει το μέσο εγκατάστασης του Arch Linux. Αυτό επιτυγχάνεται συνήθως πατώντας ένα πλήκτρο κατά τη διάρκεια της φάσης POST, όπως υποδεικνύεται στην οθόνη εκκίνησης (splash screen). Ανατρέξτε στο εγχειρίδιο της μητρικής πλακέτας σας για λεπτομέρειες.
2. Όταν εμφανιστεί το μενού του φορτωτή εκκίνησης του μέσου εγκατάστασης,
   • εάν χρησιμοποιήσατε το ISO, επιλέξτε Arch Linux install medium και πατήστε Enter για να εισέλθετε στο περιβάλλον εγκατάστασης.
   • εάν χρησιμοποιήσατε το είδωλο Netboot, επιλέξτε έναν γεωγραφικά κοντινό καθρέφτη από το μενού Mirror, επιλέξτε Boot Arch Linux και πατήστε Enter.
     Συμβουλή

     • Το ISO χρησιμοποιεί το systemd-boot για εκκίνηση σε λειτουργία UEFI και το syslinux για εκκίνηση σε λειτουργία BIOS. Χρησιμοποιήστε το e ή το Tab αντίστοιχα για να εισαγάγετε τις παραμέτρους εκκίνησης. Το είδωλο Netboot χρησιμοποιεί το iPXE και οι παράμετροι εκκίνησης μπορούν να οριστούν στο μενού Boot options. Δείτε το αρχείο /usr/share/doc/mkinitcpio-archiso/README.bootparams για μια λίστα παραμέτρων.
     • Ένα σύνηθες παράδειγμα μιας χειροκίνητα ορισμένης παραμέτρου εκκίνησης είναι το μέγεθος γραμματοσειράς. Για καλύτερη αναγνωσιμότητα σε οθόνες HiDPI — όταν δεν αναγνωρίζονται εξαρχής ως τέτοιες — η χρήση της παραμέτρου fbcon=font:TER16x32 μπορεί να βοηθήσει. Συμβουλευτείτε τη σελίδα HiDPI#Linux console (tty) για μια λεπτομερή εξήγηση.
4. Θα συνδεθείτε στην πρώτη εικονική κονσόλα ως χρήστης root και θα δείτε τη γραμμή εντολών του κελύφους Zsh.

Για να μεταβείτε σε διαφορετική κονσόλα — για παράδειγμα, για να δείτε αυτόν τον οδηγό με το Lynx, παράλληλα με την εγκατάσταση — χρησιμοποιήστε τη συντόμευση πληκτρολογίου Alt+βέλος. Για την επεξεργασία των αρχείων διαμόρφωσης, θα έχετε στη διάθεσή σας τα mcedit(1), nano και vim. Δείτε το αρχείο pkglist.x86_64.txt για μια λίστα με τα πακέτα που περιλαμβάνονται στο μέσο εγκατάστασης.

Ορισμός διάταξης πληκτρολογίου και γραμματοσειράς για την κονσόλα

Η προεπιλεγμένη διάταξη πληκτρολογίου για την κονσόλα είναι US. Μπορείτε να δείτε τις διαθέσιμες διατάξεις με την εντολή:

# localectl list-keymaps

Για να τροποποιήσετε τη διάταξη, χρησιμοποιήστε το όνομά της ως όρισμα για την εντολή loadkeys(1). Για παράδειγμα, για να επιλέξετε τη γερμανική διάταξη πληκτρολογίου, χρησιμοποιήστε την παρακάτω εντολή:

# loadkeys de-latin1

Οι γραμματοσειρές κονσόλας βρίσκονται στον κατάλογο /usr/share/kbd/consolefonts/ και μπορούν να οριστούν με την εντολή setfont(8), παραλείποντας τη διαδρομή και την επέκταση του αρχείου. Για παράδειγμα, για να χρησιμοποιήσετε μία από τις μεγαλύτερες γραμματοσειρές, κατάλληλη για οθόνες HiDPI, εκτελέστε την ακόλουθη εντολή:

# setfont ter-132b

Επαλήθευση της λειτουργίας εκκίνησης

Για να επαληθεύσετε τη λειτουργία εκκίνησης, ελέγξτε την αρχιτεκτονική bit του UEFI:

# cat /sys/firmware/efi/fw_platform_size

• Εάν η εντολή επιστρέφει 64, το σύστημα έχει εκκινήσει σε λειτουργία UEFI και διαθέτει UEFI 64-bit x64.
• Εάν η εντολή επιστρέφει 32, το σύστημα έχει εκκινήσει σε λειτουργία UEFI και διαθέτει UEFI 32-bit IA32. Αν και αυτή η λειτουργία υποστηρίζεται, θα μπορείτε να επιλέξετε μόνο φορτωτές εκκίνησης που υποστηρίζουν εκκίνηση σε μικτή λειτουργία.

• Εάν η εντολή επιστρέφει No such file or directory, το σύστημα ενδέχεται να έχει εκκινήσει σε λειτουργία BIOS (ή CSM).

Εάν το σύστημα δεν εκκίνησε στην επιθυμητή σας λειτουργία (UEFI ή BIOS), ανατρέξτε στο εγχειρίδιο της μητρικής πλακέτας σας.

Σύνδεση στο διαδίκτυο

Για να ρυθμίσετε μια σύνδεση δικτύου στο live περιβάλλον, ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα:

1. Βεβαιωθείτε ότι η διεπαφή δικτύου σας εμφανίζεται και είναι ενεργοποιημένη, για παράδειγμα με την εντολή ip-link(8):

   # ip link

2. Για ασύρματη δικτύωση και συνδεσιμότητα WWAN, βεβαιωθείτε ότι η κάρτα δεν έχει αποκλειστεί με το rfkill.
3. Συνδεθείτε στο δίκτυο:
   • Ethernet: συνδέστε το καλώδιο.
   • Wi-Fi: κάντε έλεγχο ταυτότητας στο ασύρματο δίκτυο με το iwctl.
   • Μόντεμ κινητής ευρυζωνικότητας: συνδεθείτε στο δίκτυο κινητής τηλεφωνίας με το εργαλείο mmcli.
4. Διαμορφώστε τη σύνδεση δικτύου σας:
   • DHCP: η δυναμική απόδοση διεύθυνσης IP και διακομιστή DNS (που παρέχεται από το systemd-networkd και το systemd-resolved) θα πρέπει να λειτουργούν εξαρχής για τις διεπαφές δικτύου Ethernet, WLAN και WWAN.
   • Στατική διεύθυνση IP: ακολουθήστε τις οδηγίες της ενότητας «Στατική διεύθυνση IP».
5. Μπορείτε να επαληθεύσετε τη σύνδεση με την εντολή ping:

   # ping ping.archlinux.org

Σημείωση Στο είδωλο εγκατάστασης, τα systemd-networkd, systemd-resolved, iwd και ModemManager είναι ήδη ρυθμισμένα και ενεργοποιημένα εξαρχής. Αυτό δεν θα ισχύει για το εγκατεστημένο σύστημα.

Ενημέρωση του ρολογιού συστήματος

Το live σύστημα χρειάζεται ακριβείς πληροφορίες ώρας για να αποτραπούν αποτυχίες επαλήθευσης των υπογραφών των πακέτων και σφάλματα πιστοποιητικών TLS. Η υπηρεσία systemd-timesyncd είναι ενεργοποιημένη από προεπιλογή στο live περιβάλλον και η ώρα θα συγχρονιστεί αυτόματα μόλις το σύστημα συνδεθεί με το διαδίκτυο.

Χρησιμοποιήστε την εντολή timedatectl(1) για να διασφαλίσετε ότι το ρολόι συστήματος είναι συγχρονισμένο σωστά:

# timedatectl

Διαμέριση δίσκων

Όταν αναγνωρίζονται από το live σύστημα, οι δίσκοι αντιστοιχίζονται σε μια συσκευή μπλοκ, όπως /dev/sda, /dev/nvme0n1 ή /dev/mmcblk0. Για να προσδιορίσετε αυτές τις συσκευές, χρησιμοποιήστε το lsblk ή το fdisk.

# fdisk -l

Μπορείτε να αγνοήσετε τα αποτελέσματα με κατάληξη rom, loop ή airootfs, καθώς και τις συσκευές mmcblk* με κατάληξη rpmb, boot0 και boot1.

Σημείωση Εάν ο δίσκος δεν εμφανίζεται, βεβαιωθείτε ότι ο ελεγκτής του δεν έχει τεθεί σε λειτουργία RAID.

Συμβουλή Βεβαιωθείτε ότι οι δίσκοι NVMe και οι σκληροί δίσκοι προηγμένης μορφής χρησιμοποιούν το βέλτιστο μέγεθος λογικού τομέα πριν από τη διαμέριση.

Τα παρακάτω διαμερίσματα είναι απαραίτητα για μια επιλεγμένη συσκευή:

• Ένα διαμέρισμα για τον κατάλογο ρίζας /.
• Για εκκίνηση σε λειτουργία UEFI: ένα διαμέρισμα συστήματος EFI.

Χρησιμοποιήστε ένα εργαλείο διαμέρισης, όπως το fdisk, για να τροποποιήσετε τους πίνακες διαμερισμάτων. Για παράδειγμα:

# fdisk /dev/ο_δίσκος_που_θα_διαμεριστεί

Σημείωση

• Αφιερώστε χρόνο στον σχεδιασμό ενός μακρόβιου σχήματος διαμερισμάτων, ώστε να αποφύγετε την ανάγκη για ριψοκίνδυνες και περίπλοκες διαδικασίες μετατροπής ή εκ νέου διαμέρισης στο μέλλον.
• Εάν θέλετε να δημιουργήσετε συσκευές μπλοκ σε στοίβα (stacked block devices) για LVM, κρυπτογράφηση του συστήματος ή RAID, κάντε το τώρα.
• Εάν ο δίσκος από τον οποίο θέλετε να κάνετε εκκίνηση διαθέτει ήδη διαμέρισμα συστήματος EFI, μην δημιουργήσετε νέο. Αντ' αυτού, χρησιμοποιήστε το ήδη υπάρχον διαμέρισμα.
• Μπορείτε να ορίσετε τον χώρο Swap σε ένα αρχείο swap για τα συστήματα αρχείων που το υποστηρίζουν. Εναλλακτικά, μπορείτε να αποφύγετε εντελώς τη δημιουργία swap με βάση τον δίσκο, ρυθμίζοντας το swap σε zram μετά την εγκατάσταση του συστήματος.

Παραδείγματα διατάξεων

UEFI με GPT

Σημείο προσάρτησης στο εγκατεστημένο σύστημα	Διαμέρισμα	Τύπος διαμερίσματος	Προτεινόμενο μέγεθος
/boot1	/dev/διαμέρισμα_συστήματος_efi	EFI system partition	1 GiB
[SWAP]	/dev/διαμέρισμα_swap	Linux swap	Τουλάχιστον 4 GiB
/	/dev/διαμέρισμα_ρίζας	Linux x86-64 root (/)	Υπόλοιπος χώρος συσκευής, τουλάχιστον 23–32 GiB.

1. Η δημιουργία άλλων σημείων προσάρτησης, όπως του /efi, είναι εφικτή, υπό την προϋπόθεση ότι ο χρησιμοποιούμενος φορτωτής εκκίνησης είναι ικανός να φορτώσει τον πυρήνα και τα είδωλα initramfs από τον τόμο ρίζας. Δείτε την προειδοποίηση στην ενότητα «Φορτωτής εκκίνησης» του λήμματος «Διαδικασία εκκίνησης του Arch».

BIOS με MBR

Σημείο προσάρτησης στο εγκατεστημένο σύστημα	Διαμέρισμα	Τύπος διαμερίσματος	Προτεινόμενο μέγεθος
[SWAP]	/dev/διαμέρισμα_swap	Linux swap	Τουλάχιστον 4 GiB
/	/dev/διαμέρισμα_ρίζας	Linux	Υπόλοιπος χώρος συσκευής, τουλάχιστον 23–32 GiB.

Δείτε επίσης την ενότητα «Παραδείγματα διατάξεων» του λήμματος «Διαμέριση».

Διαμόρφωση των διαμερισμάτων

Μόλις δημιουργηθούν τα διαμερίσματα, το καθένα από αυτά πρέπει να διαμορφωθεί με ένα κατάλληλο σύστημα αρχείων. Δείτε την ενότητα «Δημιουργία συστήματος αρχείων» του λήμματος «Συστήματα αρχείων» για λεπτομέρειες.

Για παράδειγμα, για να δημιουργήσετε ένα σύστημα αρχείων EXT4 στο /dev/διαμέρισμα_ρίζας, εκτελέστε την εξής εντολή:

# mkfs.ext4 /dev/διαμέρισμα_ρίζας

Εάν δημιουργήσατε διαμέρισμα για swap, αρχικοποιήστε το με την εντολή mkswap(8):

# mkswap /dev/διαμέρισμα_swap

Σημείωση Για συσκευές μπλοκ σε στοίβα, αντικαταστήστε το /dev/διαμέρισμα_* με την κατάλληλη διαδρομή της συσκευής μπλοκ.

Εάν δημιουργήσατε διαμέρισμα συστήματος EFI, διαμορφώστε το σε FAT32 με την εντολή mkfs.fat(8).

Προσοχή Διαμορφώστε το διαμέρισμα συστήματος EFI μόνο αν το δημιουργήσατε στο βήμα διαμέρισης. Εάν υπήρχε ήδη διαμέρισμα συστήματος EFI στον δίσκο, η εκ νέου διαμόρφωσή του μπορεί να καταστρέψει τους φορτωτές εκκίνησης των υπόλοιπων εγκατεστημένων λειτουργικών συστημάτων.

# mkfs.fat -F 32 /dev/διαμέρισμα_συστήματος_efi

Προσάρτηση των συστημάτων αρχείων

Προσαρτήστε τον τόμο ρίζας στο /mnt. Για παράδειγμα, εάν ο τόμος ρίζας είναι το /dev/διαμέρισμα_ρίζας:

# mount /dev/διαμέρισμα_ρίζας /mnt

Δημιουργήστε όλα τα υπόλοιπα σημεία προσάρτησης εντός του καταλόγου /mnt (π.χ. /mnt/boot για το /boot) και προσαρτήστε τους τόμους με την αντίστοιχη, ιεραρχική τους σειρά.

Συμβουλή Εκτελέστε την εντολή mount(8) με την επιλογή --mkdir για να δημιουργήσετε το καθορισμένο σημείο προσάρτησης. Εναλλακτικά, μπορείτε να το δημιουργήσετε εκ των προτέρων με την εντολή mkdir(1).

Για συστήματα UEFI, προσαρτήστε το διαμέρισμα συστήματος EFI. Για παράδειγμα:

# mount --mkdir /dev/διαμέρισμα_συστήματος_efi /mnt/boot

Εάν δημιουργήσατε τόμο swap, ενεργοποιήστε τον με την εντολή swapon(8):

# swapon /dev/διαμέρισμα_swap

Το genfstab(8) θα εντοπίσει αργότερα τα προσαρτημένα συστήματα αρχείων και τον χώρο swap.

Εγκατάσταση

Επιλογή των καθρεφτών

Η λήψη των πακέτων που πρόκειται να εγκατασταθούν πρέπει να γίνει από τους διακομιστές καθρέφτη (mirror servers), οι οποίοι ορίζονται στο αρχείο /etc/pacman.d/mirrorlist. Όσο πιο ψηλά βρίσκεται ένας καθρέφτης στη λίστα, τόσο μεγαλύτερη προτεραιότητα θα έχει κατά τη λήψη ενός πακέτου.

Στα live συστήματα, όλοι οι καθρέφτες HTTPS είναι ενεργοποιημένοι (δηλαδή, βρίσκονται εκτός σχολίου).

Ο παγκόσμιος καθρέφτης που βρίσκεται στην κορυφή της λίστας είναι συνήθως αρκετά γρήγορος για τους περισσότερους χρήστες, αλλά ίσως επιθυμείτε να ελέγξετε το αρχείο για να βεβαιωθείτε ότι σας ικανοποιεί. Εάν όχι, επεξεργαστείτε το κατάλληλα και μετακινήστε τους γεωγραφικά πλησιέστερους καθρέφτες στην κορυφή της λίστας, λαμβάνοντας βέβαια υπόψη και άλλα κριτήρια. Εναλλακτικά, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το Reflector για να δημιουργήσετε ένα αρχείο λίστας καθρεφτών (mirrorlist) με βάση διάφορα κριτήρια.

Αυτό το αρχείο θα αντιγραφεί αργότερα στο νέο σύστημα από το pacstrap, οπότε αξίζει να το κάνετε σωστά.

Εγκατάσταση βασικών πακέτων

Δεν μεταφέρεται καμία ρύθμιση (εκτός των αλλαγών στο αρχείο /etc/pacman.d/mirrorlist) από το live περιβάλλον στο εγκατεστημένο σύστημα. Το μόνο πακέτο που πρέπει να εγκατασταθεί υποχρεωτικά είναι το base, το οποίο δεν περιλαμβάνει όλα τα εργαλεία του live περιβάλλοντος. Ως εκ τούτου, είναι συχνά απαραίτητη η εγκατάσταση περισσότερων πακέτων.

Συγκεκριμένα, ελέγξτε τις παρακάτω κατηγορίες λογισμικού και εγκαταστήστε όλα όσα χρειάζεστε:

• ενημερώσεις μικροκώδικα (microcode) της CPU — πακέτα amd-ucode ή intel-ucode — που περιέχουν διορθώσεις σφαλμάτων και ασφάλειας για το υλικό,
• εργαλεία χρήστη για συστήματα αρχείων που θα χρησιμοποιηθούν στο σύστημα — για σκοπούς όπως π.χ. δημιουργία συστημάτων αρχείων και χρήση του fsck,
• βοηθητικά εργαλεία για πρόσβαση και διαχείριση διαμερισμάτων RAID ή LVM αν χρησιμοποιηθούν στο σύστημα,
• συγκεκριμένο υλικολογισμικό για άλλες συσκευές που δεν περιλαμβάνεται στο linux-firmware (π.χ. το sof-firmware για ενσωματωμένο ήχο, το linux-firmware-marvell για συσκευές ασύρματης δικτύωσης της Marvell και οποιοδήποτε από τα πολλαπλά πακέτα υλικολογισμικού για συσκευές ασύρματης δικτύωσης της Broadcom),
• απαραίτητο λογισμικό δικτύωσης (π.χ. έναν διαχειριστή δικτύων ή έναν αυτόνομο πελάτη DHCP, λογισμικό ελέγχου ταυτότητας για Wi-Fi, το ModemManager για συνδέσεις κινητής ευρυζωνικότητας),
• προγράμματα επεξεργασίας κειμένου μέσω κονσόλας (π.χ. nano) για την επεξεργασία αρχείων διαμόρφωσης από την κονσόλα,
• πακέτα για την πρόσβαση στην τεκμηρίωση σε σελίδες εγχειριδίων (man) και πληροφοριών (info): man-db, man-pages και texinfo.

Για σκοπούς σύγκρισης, μπορείτε να βρείτε τα πακέτα που διατίθενται στο live σύστημα στο αρχείο pkglist.x86_64.txt.

Για να εγκαταστήσετε περισσότερα πακέτα ή ομάδες πακέτων, προσθέστε τα ονόματά τους στην εντολή pacstrap(8) παρακάτω (χωρισμένα με κενά διαστήματα) ή χρησιμοποιήστε το pacman για να τα εγκαταστήσετε ενόσω έχετε κάνει είσοδο chroot στο νέο σύστημα.

Για παράδειγμα, ακολουθεί η εντολή για μια βασική εγκατάσταση με τον πυρήνα Linux και υλικολογισμικό για σύνηθες υλικό:

# pacstrap -K /mnt base linux linux-firmware

Συμβουλή

• Μπορείτε να αντικαταστήσετε το πακέτο linux με ένα πακέτο πυρήνα της επιλογής σας ή να το παραλείψετε εντελώς κατά την εγκατάσταση σε container.
• Μπορείτε να παραλείψετε την εγκατάσταση του πακέτου υλικολογισμικού κατά την εγκατάσταση σε εικονική μηχανή ή container.
• Αυτή η αρχική επιλογή πακέτων στο pacstrap χρειάζεται να περιλαμβάνει μόνο ό,τι απαιτείται για την εκκίνηση του συστήματος· μπορείτε να εγκαταστήσετε ή να αντικαταστήσετε όλο το υπόλοιπο λογισμικό μετά την εγκατάσταση.

Διαμόρφωση του συστήματος

Fstab

Για να προσαρτώνται τα απαραίτητα συστήματα αρχείων (όπως αυτό που χρησιμοποιείται για τον κατάλογο εκκίνησης /boot) κατά την εκκίνηση, δημιουργήστε ένα αρχείο fstab με μόνιμη ονοματοδοσία συσκευών μπλοκ με το genfstab(8). Για παράδειγμα, ορίστε τα συστήματα αρχείων με τα UUID τους με την παράμετρο -U:

# genfstab -U /mnt >> /mnt/etc/fstab

Ελέγξτε το αρχείο /mnt/etc/fstab που προκύπτει και επεξεργαστείτε το σε περίπτωση που εντοπίσετε σφάλματα.

Chroot

Για να αλληλεπιδράσετε απευθείας με το περιβάλλον, τα εργαλεία και τις ρυθμίσεις του νέου συστήματος για τα επόμενα βήματα, σαν να είχατε κάνει εκκίνηση σε αυτό, εκτελέστε είσοδο chroot (change root) στο νέο σύστημα:

# arch-chroot /mnt

Σημείωση Η χρήση ορισμένων εργαλείων systemd, όπως των hostnamectl(1), localectl(1) και timedatectl(1), δεν είναι δυνατή εντός του chroot(1), καθώς απαιτούν ενεργή σύνδεση dbus. [2]

Ώρα

Για την εξυπηρέτηση του χρήστη (π.χ. εμφάνιση της σωστής τοπικής ώρας ή τον χειρισμό της θερινής ώρας), ορίστε τη ζώνη ώρας:

# ln -sf /usr/share/zoneinfo/Ήπειρος/Τοποθεσία /etc/localtime

Εκτελέστε την εντολή hwclock(8) για να δημιουργήσετε το αρχείο /etc/adjtime:

# hwclock --systohc

Αυτή η εντολή προϋποθέτει ότι το ρολόι υλικού έχει ρυθμιστεί σε UTC. Δείτε την ενότητα «Πρότυπο ώρας» του λήμματος «Ώρα συστήματος» για λεπτομέρειες.

Για να αποτρέψετε την απόκλιση του ρολογιού και να διασφαλίσετε την ακρίβεια της ώρας, ρυθμίστε τον συγχρονισμό ώρας με έναν πελάτη Πρωτοκόλλου Δικτυακού Χρόνου (NTP), όπως το systemd-timesyncd.

Τοπικές ρυθμίσεις

Για να χρησιμοποιήσετε τις σωστές ρυθμίσεις περιοχής και μορφοποίησης για μια συγκεκριμένη γλώσσα (όπως μορφή ημερομηνίας, νόμισμα, χαρακτήρας διαχωρισμού δεκαδικών ψηφίων), επεξεργαστείτε το αρχείο /etc/locale.gen και αφαιρέστε το σχόλιο από τις τοπικές ρυθμίσεις UTF-8 που θα χρησιμοποιείτε στο σύστημά σας. Δημιουργήστε τις τοπικές ρυθμίσεις εκτελώντας την εντολή:

# locale-gen

Δημιουργήστε το αρχείο locale.conf(5) και ορίστε την κατάλληλη μεταβλητή LANG:

/etc/locale.conf

LANG=el_GR.UTF-8

Εάν είχατε ορίσει τη διάταξη πληκτρολογίου της κονσόλας, κάντε τις αλλαγές μόνιμες στο αρχείο vconsole.conf(5):

/etc/vconsole.conf

KEYMAP=de-latin1

Ρύθμιση δικτύου

Για να ορίσετε ένα σταθερό και αναγνωρίσιμο όνομα για το σύστημά σας (κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο σε ένα δικτυωμένο περιβάλλον), δημιουργήστε το αρχείο hostname:

/etc/hostname

όνομα_υπολογιστή

Συμβουλή Για συμβουλές σχετικά με την επιλογή ενός ονόματος υπολογιστή, δείτε το RFC 1178. Όπως εξηγείται στο hostname(7), το όνομα πρέπει να περιέχει από 1 έως 63 χαρακτήρες, χρησιμοποιώντας μόνο πεζά γράμματα a έως z, αριθμούς 0 έως 9 και παύλα -, ενώ δεν πρέπει να ξεκινά με -.

Ολοκληρώστε τη ρύθμιση του δικτύου για το περιβάλλον που μόλις εγκαταστήσατε. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την εγκατάσταση κατάλληλου λογισμικού διαχείρισης δικτύων, τη ρύθμισή του εφόσον απαιτείται και την ενεργοποίηση της μονάδας systemd του, ώστε να ξεκινά κατά την εκκίνηση.

Initramfs

Συνήθως δεν είναι απαραίτητη η δημιουργία ενός νέου initramfs, καθώς η εντολή mkinitcpio εκτελέστηκε κατά την εγκατάσταση του πακέτου πυρήνα με το pacstrap.

Για τα διαμερίσματα LVM, RAID ή κρυπτογράφηση συστήματος, τροποποιήστε το αρχείο mkinitcpio.conf(5) και δημιουργήστε εκ νέου το είδωλο initramfs. Εάν έχετε αλλάξει την προεπιλεγμένη διάταξη πληκτρολογίου για την κονσόλα, απαιτείται μόνο εκ νέου δημιουργία του initramfs:

# mkinitcpio -P

Κωδικός πρόσβασης root

Ορίστε έναν ασφαλή κωδικό πρόσβασης για τον χρήστη root, ώστε να επιτρέπεται η εκτέλεση ενεργειών με δικαιώματα διαχειριστή:

# passwd

Φορτωτής εκκίνησης (Bootloader)

Επιλέξτε έναν κατάλληλο φορτωτή εκκίνησης για το σχήμα διαμερισμάτων σας και εγκαταστήστε τον. Δείτε τις επεξηγήσεις και τον πίνακα σύγκρισης στην ενότητα «Φορτωτής εκκίνησης» του λήμματος «Διαδικασία εκκίνησης του Arch» για να κάνετε την επιλογή σας και έπειτα, ακολουθήστε τις οδηγίες εγκατάστασης στην αντίστοιχη σελίδα του εκάστοτε φορτωτή εκκίνησης.

Επανεκκίνηση

Εξέλθετε από το περιβάλλον chroot πληκτρολογώντας exit ή πατώντας Ctrl+D.

Προαιρετικά, μπορείτε να αποπροσαρτήσετε όλα τα διαμερίσματα με την εντολή umount -R /mnt· αυτή επιτρέπει τον εντοπισμό τυχόν «απασχολημένων» διαμερισμάτων, καθώς και τον προσδιορισμό της αιτίας με το fuser(1).

Τέλος, επανεκκινήστε τη συσκευή πληκτρολογώντας reboot· τυχόν διαμερίσματα που είναι ακόμα προσαρτημένα θα αποπροσαρτηθούν αυτόματα από το systemd. Θυμηθείτε να αφαιρέσετε το μέσο εγκατάστασης και έπειτα, να συνδεθείτε στο νέο σύστημα με τον λογαριασμό root.

Μετά την εγκατάσταση

Ανατρέξτε στις Γενικές προτάσεις για οδηγούς σχετικά με τη διαχείριση του συστήματος και συνήθεις εργασίες μετά την εγκατάσταση (όπως είναι η δημιουργία μη προνομιούχων λογαριασμών χρηστών, η εγκατάσταση ενός γραφικού περιβάλλοντος, η ρύθμιση του ήχου ή μιας επιφάνειας αφής).

Για μια λίστα εφαρμογών που μπορεί να σας ενδιαφέρουν, δείτε τη Λίστα εφαρμογών.